Baribal

Baribal jest wszystkożerny i mało wybredny — je jagody, orzechy, korzenie, owady, ryby, a czasem mięso i padlinę. Dzięki temu radzi sobie w lasach, górach i na bagnach.

Na zimę zapada w sen zimowy w gawrze. Mimo nazwy nie zawsze jest czarny — bywa brązowy, a nawet płowy. Gdy poczuje zagrożenie albo szuka owoców, potrafi zwinnie wdrapać się wysoko na drzewo.

Linia grzbietu baribala jest gładka i najwyższym punktem stojącego zwierzęcia jest zad, a nie kark — nad łopatkami nie ma żadnego garbu. Profil pyska biegnie prosto od nosa do czoła, a uszy są duże, sterczące i wyraźnie widoczne z profilu.

Pazury ma krótkie, ciemne i mocno zakrzywione, jak haki. To dzięki nim potrafi wejść na gładki pień, czego niedźwiedź z długimi, prostymi pazurami do kopania nie umie. Futro bywa czarne, ale też cynamonowe, rudawe, a nawet niemal białe, i często ma jasną plamę na piersi.

W zachodniej Kanadzie żyje odmiana baribala o kremowobiałym futrze, nazywana niedźwiedziem duchem. To nie albinos ani osobny gatunek, tylko rzadka odmiana barwna wywołana zmianą w genach, występująca głównie na kilku wyspach u wybrzeży Kolumbii Brytyjskiej.

Odróżnienie baribala od grizzly po samym kolorze jest niemożliwe — oba gatunki bywają czarne i oba bywają płowe. Rozstrzyga sylwetka: garb nad łopatkami, wklęsły profil i długie jasne pazury ma tylko grizzly. Baribal jest przy tym zwykle mniejszy i smuklejszy.

Baribal jest najliczniejszym niedźwiedziem Ameryki Północnej i jednocześnie tym, którego ludzie spotykają najczęściej. Świetnie radzi sobie blisko zabudowy: przetrząsa śmietniki, wchodzi do garaży i na tarasy, a nawet otwiera drzwi samochodów, jeśli poczuje w środku jedzenie.

Dlatego w wielu miastach na skraju lasów obowiązują pojemniki na odpady z zamkami odpornymi na niedźwiedzie, a karmniki dla ptaków wolno wieszać tylko zimą. Baribal rzadko atakuje ludzi i zwykle ucieka, ale zwierzę przyzwyczajone do ludzkiego jedzenia traci ostrożność i staje się niebezpieczne.