Bonobo żyją wyłącznie w lasach deszczowych Konga, w Afryce. Są bardzo inteligentne i towarzyskie, żyją w dużych grupach i dużo czasu spędzają na wzajemnej opiece: iskaniu się, zabawie i dbaniu o młode.

Bonobo dzielą z człowiekiem niemal całe DNA — to, obok szympansa, nasi najbliżsi zwierzęcy krewni. W ich grupach ważną rolę odgrywają samice, a napięcia rozładowuje się zgodą, a nie przemocą.

Bonobo jest smuklejszy i lżejszy od szympansa zwyczajnego, ma dłuższe nogi w stosunku do ramion oraz czarną twarz od urodzenia, podczas gdy młode szympansy rodzą się z jaśniejszą twarzą, ciemniejącą dopiero z wiekiem. Na czubku głowy bonobo nosi charakterystyczny przedziałek z włosów, przypominający fryzurę.

Wargi bonobo są różowe i wyraźnie odcinają się od czarnej twarzy, a uszy są mniejsze niż u szympansa. Sylwetka jest bardziej wyprostowana podczas chodzenia, przez co bonobo częściej niż szympans porusza się na dwóch nogach na krótkich dystansach.

Bonobo i szympans zwyczajny są sobie bardzo bliskie, ale rozdzieliła je rzeka Kongo — bonobo żyje wyłącznie na jej południowym brzegu, a szympans na północnym, i oba gatunki w naturze się nie spotykają.

Zachowania społeczne obu gatunków różnią się wyraźnie: szympansy bywają agresywne i rywalizacyjne, a bonobo rozwiązują napięcia w grupie głównie przez uspokajające kontakty społeczne, rzadziej sięgając po przemoc.

Bonobo, obok szympansa, jest naszym najbliższym żyjącym krewnym — oba gatunki dzielą z człowiekiem podobny odsetek materiału genetycznego, choć w niektórych badaniach bonobo wypada pod tym względem odrobinę bliżej niż szympans zwyczajny.

W grupach bonobo to samice, a nie samce, zajmują najwyższe pozycje w hierarchii społecznej — odwrotnie niż u szympansów, gdzie dominują samce. Samice bonobo tworzą silne sojusze, które pozwalają im wspólnie kontrolować zachowanie samców w grupie.

Bonobo żyje wyłącznie w lasach deszczowych Demokratycznej Republiki Konga i jest gatunkiem zagrożonym, głównie z powodu wieloletnich konfliktów zbrojnych w regionie, kłusownictwa na mięso oraz wycinki lasów pod uprawy i wydobycie surowców. Niestabilność polityczna utrudnia też prowadzenie długofalowych badań terenowych nad dzikimi populacjami.