Żyrafa

Długa szyja pozwala żyrafie skubać liście z wysokich drzew, zwłaszcza z kolczastych akacji, których nie boi się jej długi, chwytny język. Choć szyja jest ogromna, ma tyle samo kręgów co szyja człowieka — tylko znacznie większych.

Żyrafy żyją w luźnych grupach na afrykańskiej sawannie. Śpią bardzo krótko i najczęściej na stojąco, a przed drapieżnikami bronią się potężnym kopnięciem.

Na głowie żyrafy sterczą pokryte skórą i sierścią wyrostki kostne, nazywane rożkami. Mają je obie płcie, ale u samców są grubsze i z wiekiem łysieją na czubkach od uderzeń w walkach. Starsze samce dorabiają się też dodatkowych zgrubień kostnych na czole, przez co ich głowa robi się wyraźnie masywniejsza.

Nogi przednie są dłuższe od tylnych, dlatego linia grzbietu opada ku zadowi. Język jest bardzo długi, giętki i ciemny — niemal granatowy — co według najczęstszego wyjaśnienia chroni go przed poparzeniem słonecznym podczas długiego skubania liści. Wzór plam jest u każdej żyrafy inny i nie zmienia się przez całe życie.

Najbliższym krewnym żyrafy jest okapi — również ma długi ciemny język i rożki na głowie, ale znacznie krótszą szyję i pręgowane nogi. Podobieństwo widać najlepiej właśnie w głowie i sposobie skubania liści, a nie w sylwetce.

Same żyrafy różnią się między sobą na tyle, że długo spierano się, ile jest ich gatunków. Wzory plam bywają bardzo różne: u jednych są to duże, ostro odgraniczone pola przypominające kafelki, u innych rozmyte, poszarpane plamy przechodzące jedna w drugą.

Wysokie ciśnienie potrzebne do wtłoczenia krwi na wysokość głowy wymagało kilku rozwiązań naraz: bardzo silnego serca, grubych ścian tętnic oraz zastawek w żyłach szyi, które nie pozwalają krwi cofnąć się przy pochylaniu głowy. Skóra na nogach jest przy tym napięta jak elastyczne pończochy, żeby krew nie gromadziła się na dole.

Żyrafy śpią bardzo mało i najczęściej stojąc, a położenie się i wstanie zajmuje im sporo czasu i jest ryzykowne. Prawdziwie głęboki sen z głową opartą o zad trwa u nich zaledwie kilka minut naraz.

Populacje żyraf mocno się skurczyły i to niemal niezauważenie, bo zwierzę jest powszechnie znane i wydaje się pospolite. Przyczyną jest przede wszystkim kurczenie się sawann, kłusownictwo oraz rozdrobnienie obszarów, na których zwierzęta żyją. Kilka lokalnych populacji odbudowano dzięki przenoszeniu zwierząt do rezerwatów.