Dzik to krępy, silny ssak lasów Europy i Azji, spotykany także w Polsce. Ma znakomity węch i słuch, a słabiej widzi — dlatego najchętniej żeruje nocą.

Jest wszystkożerny — ryjem rozgrzebuje ziemię w poszukiwaniu korzeni, żołędzi, owadów i grzybów. Żyje w grupach zwanych watahami, którym przewodzi doświadczona samica, locha.

Sylwetka dzika jest klinowata: potężny przód z wysokim karkiem i barkami przechodzi w wyraźnie niższy, węższy zad. Głowa jest długa i zakończona ruchomym ryjem z chrzęstną tarczą, którą zwierzę podważa ziemię niczym łopatą.

Sierść jest ciemna, szorstka i sztywna, złożona ze szczeciny, a pod nią zimą wyrasta gęste podszycie. U samców, zwanych odyńcami, dolne kły wystają na zewnątrz pyska i rosną przez całe życie, ostrząc się o kły górne. Na barkach odyńce mają zgrubiałą warstwę tkanki, nazywaną pancerzem, chroniącą je podczas walk.

Dzik jest dzikim przodkiem świni domowej i oba zwierzęta mogą mieć wspólne potomstwo. Świnia domowa jest jednak masywniejsza w zadzie, ma krótszy pysk, wywinięte lub obwisłe uszy i znacznie rzadszą szczecinę, a jej ciało nie jest klinowate.

Zdziczałe świnie i mieszańce z dzikiem stanowią w wielu krajach realny problem. Wyglądają pośrednio, bywają łaciate albo rude, są płodniejsze od czystych dzików i szybciej się rozprzestrzeniają, przez co powodują większe szkody w uprawach.

Dziki przystosowały się do sąsiedztwa miast lepiej niż jakikolwiek inny duży ssak Europy. Znajdują tam jedzenie w śmietnikach, spokojne kryjówki w parkach i brak myśliwych. Wataha, która nauczy się korzystać z odpadków, przestaje unikać ludzi i zaczyna sprawiać kłopoty.

Kluczową zasadą jest niedokarmianie. Dzik dokarmiany traci ostrożność, a locha z warchlakami przy ludzkim jedzeniu potrafi zaatakować. Skuteczne okazuje się zamykanie śmietników, sprzątanie spadów owoców w ogrodach oraz grodzenie działek do samej ziemi.

Dziki są też ważne z powodu afrykańskiego pomoru świń — choroby śmiertelnej dla świń i dzików, choć całkowicie niegroźnej dla ludzi. Znalezionego martwego dzika nie należy dotykać ani przenosić, tylko zgłosić służbom weterynaryjnym, bo wirus przenosi się także na obuwiu i oponach.