Żubr

Żubry żyją w stadach — samice z młodymi trzymają się razem, a dorosłe samce często wędrują same lub w małych grupach. Żerują rano i wieczorem: zjadają trawy, zioła, liście, młode pędy drzew i korę. Dorosły żubr zjada dziennie około 30–60 kg roślin.

Zimą leśnicy dokarmiają żubry sianem, bo trudno im wtedy znaleźć pożywienie. Młode, nazywane żubrzętami, rodzą się wiosną i już po kilku godzinach chodzą za matką.

Żubr ma masywny, ciemnobrązowy tułów z wysokim garbem nad łopatkami, krótką szyję i dużą głowę z krótkimi, zakrzywionymi do góry rogami. Przód ciała jest wyraźnie potężniejszy od tyłu, a na podgardlu ma brodę z długich włosów.

Dorosły samiec ma do 1,9 m wysokości w kłębie i waży nawet 900 kg, a samica do około 500 kg. Futro jest gęste i kudłate, zwłaszcza zimą.

Bizon amerykański jest bardzo podobny, ale ma niżej noszoną głowę, krótsze nogi i jeszcze bardziej kudłaty przód ciała. Żubr jest smuklejszy i wyższy.

Tur, dziki przodek bydła domowego, wyginął w 1627 roku w Polsce. Był wyższy od żubra, miał długie, wygięte do przodu rogi i nie miał garbu.

Po wyginięciu żubrów na wolności w 1921 roku polscy przyrodnicy rozpoczęli odbudowę gatunku. W 1929 roku sprowadzono do Białowieży pierwsze żubry z ogrodów zoologicznych, a w 1952 roku wypuszczono je znów do puszczy. Dziś w Polsce żyje na wolności ponad 2500 żubrów.

Żubr jest pod ścisłą ochroną. Można go zobaczyć w zagrodach pokazowych, np. w Białowieży i Bieszczadach. Spotkanego w lesie żubra trzeba obserwować z daleka — to dzikie, silne zwierzę.