Zebry trzymają się razem w dużych stadach — w grupie łatwiej wypatrzyć drapieżnika i trudniej mu wybrać jedną ofiarę, bo pasy zlewają się w migoczącą plątaninę. To ich sprytna obrona.

Żywią się głównie trawą i wędrują w poszukiwaniu świeżych pastwisk i wody. Choć wyglądają jak konie w piżamie, zebry są dzikie i bardzo trudne do oswojenia.

Zebra ma sylwetkę krępszą od konia: krótsze nogi, większą głowę i grubszą szyję, zakończoną krótką, sztywną grzywą stojącą pionowo, a nie opadającą na bok. Ogon jest u nasady krótko owłosiony, a dłuższe włosy tworzą kitę dopiero na końcu — jak u osła, a nie jak u konia.

Pasy biegną poprzecznie na tułowiu i pionowo na nogach, a na zadzie u części gatunków układają się w szerokie, poziome pręgi. Wzór jest niepowtarzalny i sięga aż do skóry — ogolona zebra nadal miałaby rysunek, bo barwnik znajduje się w samych mieszkach włosowych.

Zebry to nie jeden gatunek, tylko trzy. Zebra stepowa ma pasy szerokie, dochodzące do brzucha, zebra Grevy'ego bardzo wąskie i gęste oraz duże, zaokrąglone uszy, a zebra górska ma na zadzie charakterystyczną kratę i fałd skóry na gardle.

Z koniem i osłem zebra może mieć potomstwo, nazywane zebroidem albo zebrałem. Takie mieszańce są zwykle niepłodne i dziedziczą pasy tylko na części ciała, przez co wyglądają, jakby ktoś je niedokończył.

Wielokrotnie próbowano zebry oswoić i zaprząc do pracy, zwłaszcza w koloniach afrykańskich, gdzie odporność na miejscowe choroby dawała im przewagę nad końmi. Pojedyncze zwierzęta udawało się ujeździć, ale gatunku nigdy nie udomowiono.

Powód leży w usposobieniu. Zebry są znacznie bardziej płochliwe i skłonne do paniki niż konie, mają silny odruch obrony przez kopanie i gryzienie, a ich stada nie mają struktury pozwalającej człowiekowi zająć miejsce przewodnika. To właśnie ta ostatnia cecha zwykle przesądza o tym, czy gatunek da się udomowić.

Osobną historią jest kwagga — wymarła forma zebry o pasach tylko na przedniej części ciała, wytępiona w XIX wieku. Dziś prowadzi się program wybiórczego kojarzenia zebr stepowych o zredukowanym pasiastym wzorze, żeby odtworzyć jej wygląd, choć nie przywróci to samego wymarłego zwierzęcia.