Zebra górska

Zebry górskie żyją w małych stadach złożonych z jednego ogiera, kilku klaczy i źrebiąt. Pasą się na trawiastych zboczach, a w suchej porze wędrują w poszukiwaniu wody.

Twarde kopyta pozwalają im pewnie poruszać się po kamienistych zboczach. Źrebię rodzi się po roku ciąży i już po godzinie biega za matką.

Zebra górska ma wąskie, gęste, czarne paski na białym tle, które nie przechodzą na brzuch — brzuch jest biały. Na zadzie paski tworzą charakterystyczny wzór przypominający kratkę.

Pod szyją ma fałd skóry (podgardle), a uszy są dłuższe niż u zebry stepowej. Mierzy około 1,2–1,5 m w kłębie.

Zebra stepowa ma szersze paski, które przechodzą też na brzuch, i często szare „cienie” między paskami. Zebra Grevy'ego jest największa, ma bardzo wąskie paski i duże, okrągłe uszy.

Osioł i koń nie mają pasków, choć niektóre konie mają ciemną pręgę na grzbiecie.

Zebra górska była kiedyś bliska wyginięcia z powodu polowań i konkurencji z bydłem. Dzięki ochronie w parkach narodowych jej liczebność się zwiększyła.

Dziś nadal jest gatunkiem narażonym na wyginięcie, a jej ochrona obejmuje m.in. Park Narodowy Mountain Zebra w RPA.