Wielbłąd

W garbach wielbłąd gromadzi zapas tłuszczu, z którego czerpie energię, gdy brakuje jedzenia. To nieprawda, że nosi tam wodę — ale i tak potrafi wytrzymać wiele dni bez picia.

Wielbłąd jest świetnie przystosowany do pustyni: długie rzęsy i zamykane nozdrza chronią go przed piaskiem, a szerokie stopy nie zapadają się w piachu. Gdy dopadnie do wody, potrafi wypić jej ogromną ilość naraz.

Wielbłąd nie ma kopyt. Stopa opiera się na dwóch palcach osadzonych na szerokiej, elastycznej poduszce, która rozpłaszcza się pod ciężarem ciała i nie zapada w piasku. Twardy paznokieć na czubku palca jest niewielki i pełni rolę pomocniczą.

Rzęsy są bardzo długie i ułożone w dwa rzędy, a nozdrza domykają się w wąskie szparki, odcinając piasek w czasie burzy. Nad oczami sterczą krzaczaste brwi ocieniające wzrok, a na kolanach, mostku i stawach znajdują się zrogowaciałe zgrubienia, na których zwierzę opiera się, klękając na rozgrzanej ziemi.

Wielbłądy dzielą się na dwa gatunki. Dromader ma jeden garb i pochodzi z gorących pustyń Afryki oraz Bliskiego Wschodu, a baktrian ma dwa garby, znacznie dłuższą sierść i pochodzi z zimnych stepów Azji Środkowej. Prosty sposób zapamiętania: pierwsza litera obu nazw, obrócona, pokazuje liczbę garbów.

Wielbłądy są też blisko spokrewnione z lamą, alpaką, guanako i wikunią — wszystkie należą do wielbłądowatych. Zwierzęta z Ameryki Południowej garbów nie mają, ale dzielą z wielbłądami wiele cech, w tym budowę stopy i nietypowe, owalne krwinki.

Wytrzymałość wielbłąda na brak wody opiera się nie na jednym rozwiązaniu, lecz na kilku. Zwierzę pozwala temperaturze własnego ciała wahać się w ciągu doby w szerokim zakresie, zamiast tracić wodę na chłodzenie się, i wydala bardzo skoncentrowany mocz oraz suche odchody.

Kluczowa jest też budowa krwinek czerwonych. U wielbłąda są owalne, a nie okrągłe, i wyjątkowo odporne na pęcznienie, dzięki czemu przetrwają gwałtowne wypicie ogromnej ilości wody naraz — u innych ssaków taki napój groziłby uszkodzeniem krwinek.

Dziki wielbłąd dwugarbny przetrwał w niewielkiej liczbie na pustyniach Mongolii i Chin i jest odrębny od zwierząt hodowlanych, które od niego nie pochodzą wprost. Zwierzęta hodowlane pozostają natomiast podstawą transportu i gospodarki na terenach, gdzie żaden pojazd nie dotrze.