Takin ma masywne ciało, mocne nogi i gęstą sierść, która chroni go przed chłodem wysokich gór. Jego skóra wydziela oleistą substancję, która działa jak naturalny płaszcz przeciwdeszczowy, chroniąc zwierzę przed wilgocią i mgłą.

Takiny żyją w stadach i wędrują po górskich zboczach, skubiąc trawy, liście i pędy. Latem wspinają się wysoko, a gdy nadchodzi zima, schodzą niżej, w bardziej osłonięte doliny, gdzie łatwiej o jedzenie i schronienie.

Takin sprawia wrażenie zwierzęcia złożonego z kilku różnych gatunków naraz: ma masywną głowę z wypukłym nosem przypominającym łosia, krępe ciało bliższe wołowatym oraz krótkie, grube nogi. Sierść bywa złocista, brązowa albo niemal czarna, zależnie od podgatunku i pory roku.

Rogi noszą obie płcie — u nasady są grube i zrastają się niemal w jedną płytę na czole, a następnie rozchodzą się na boki i zakręcają ku górze i do tyłu. Skóra wydziela oleistą substancję, która nadaje sierści charakterystyczny, tłusty połysk i chroni przed wilgocią górskiego klimatu.

Takin bywa mylony z piżmowołem, innym masywnym przeżuwaczem gór i tundry, ale piżmowół ma znacznie dłuższą, sięgającą niemal do ziemi sierść oraz szerokie, płaskie rogi zachodzące na siebie na czole, a nie zaokrąglone jak u takina.

Wyróżnia się kilka podgatunków takina, różniących się głównie barwą sierści: złocisty z gór Chin bywa niemal jaskrawożółty, podczas gdy takin tybetański i mishmi są ciemniejsze, brązowe do niemal czarnych.

Takin jest zwierzęciem narodowym Bhutanu, gdzie wiąże się z nim legenda o świętym mistrzu, który miał stworzyć to zwierzę, łącząc szkielet kozy z ciałem krowy jako dowód swoich mocy duchowych — stąd nietypowy, złożony wygląd takina w opowieściach ludowych.

Zwierzę żyje w trudno dostępnych, gęsto zarośniętych lasach bambusowych na dużych wysokościach, co przez długi czas utrudniało jego badanie. Zimą duże stada schodzą niżej do osłoniętych dolin, gdzie łatwiej o pokarm, a wiosną wracają wysoko w góry.

Populacje takina są zagrożone głównie przez polowania oraz wycinkę górskich lasów, w tym bambusowych zarośli stanowiących jego główny pokarm. W Chinach i Bhutanie objęty jest ochroną, a część populacji żyje w rezerwatach utworzonych specjalnie z myślą o tym gatunku.