Pekari

Pekari żyją w stadach, które razem żerują, wędrują i bronią się przed drapieżnikami. Trzymają się blisko siebie i porozumiewają odgłosami oraz zapachem — mają specjalny gruczoł, którym znaczą siebie nawzajem, żeby rozpoznawać członków stada.

Pekari są wszystkożerne — jedzą owoce, korzenie, nasiona, a także drobne zwierzęta. Ich mocne szczęki radzą sobie nawet z twardym pokarmem, na przykład z kolczastymi kaktusami, które niektóre pekari zjadają razem z kolcami.

Pekari wygląda jak niewielka, krępa świnia, ale ma proporcjonalnie dłuższe nogi, krótszy ogon niemal niewidoczny z zewnątrz oraz prostsze, mniej wygięte kły niż dzik czy świnia. Sierść jest szczeciniasta, szarobrunatna, u wielu gatunków z jaśniejszą obrożą wokół szyi.

Na grzbiecie, w okolicy zadu, pekari ma gruczoł piżmowy wydzielający silny, piżmowy zapach, którym zwierzęta znaczą się nawzajem i wspólne terytorium. Żołądek jest wielokomorowy, bardziej złożony niż u świni, co pozwala lepiej trawić twarde rośliny.

Pekari bywa mylone ze świnią i dzikiem, ale należy do zupełnie innej rodziny, wyodrębnionej w Amerykach niezależnie od świniowatych Starego Świata. Świnia ma dłuższy ogon, silniej wygięte kły i nie ma gruczołu piżmowego na grzbiecie.

Istnieje kilka gatunków pekari, różniących się wielkością i ubarwieniem: pekari obrożne, najmniejsze i najbardziej rozpowszechnione, pekari białobrode, większe i bardziej agresywne w obronie stada, oraz rzadkie pekari czako z suchych lasów Ameryki Południowej.

Stada pekari białobrodego bywają bardzo liczne, licząc nawet po kilkaset zwierząt, i potrafią być groźne dla nieostrożnego człowieka — osaczone stado broni się zaciekle, a pojedyncze zwierzę wzywa resztę grupy charakterystycznym klekotem zębów.

Pekari są ważnym elementem lasów tropikalnych jako roznosiciele nasion oraz jako zwierzęta wpływające na skład runa leśnego przez ryjące poszukiwanie korzeni i bulw, co spulchnia glebę i otwiera miejsce dla nowych roślin.

Mięso pekari jest tradycyjnym źródłem pożywienia dla wielu społeczności Ameryki Południowej i Środkowej, a jego pozyskanie jest regulowane w większości krajów zasięgu. Nadmierne polowania w połączeniu z wycinką lasów doprowadziły do zaniku pekari na części dawnego zasięgu, zwłaszcza w gęściej zaludnionych rejonach kontynentu.