Róg nosorożca nie jest kością — zbudowany jest z keratyny, tego samego materiału co nasze paznokcie i włosy. Nosorożec używa go do obrony i rozgarniania roślin.

Nosorożce słabo widzą, za to mają znakomity węch i słuch. Lubią tarzać się w błocie, które chłodzi skórę i chroni ją przed owadami oraz słońcem.

Skóra nosorożca jest bardzo gruba i praktycznie pozbawiona włosów, a u gatunków azjatyckich układa się w wyraźne fałdy, przypominające z boku płyty pancerza. Nogi są krótkie, słupowate i zakończone trzema palcami, z których każdy ma własne kopytko.

Rogi rosną na kościach nosowych, ale nie są z kością zrośnięte i nie mają w środku rdzenia kostnego — to zbite pasma keratyny, tej samej co paznokcie. Nosorożce afrykańskie mają dwa rogi, azjatyckie jeden albo dwa, a górna warga bywa spiczasta i chwytna albo szeroka i prosta, zależnie od tego, czy zwierzę skubie gałązki, czy trawę.

Nosorożec biały i czarny wcale nie różnią się kolorem — oba są szare. Różni je kształt pyska: biały ma wargę szeroką i prostą, przystosowaną do skubania trawy, a czarny spiczastą i chwytną, którą zrywa gałązki krzewów.

Nazwa nosorożca białego wzięła się prawdopodobnie z nieporozumienia językowego — z określenia oznaczającego szeroki pysk, zrozumianego jako słowo oznaczające biały. Drugiemu gatunkowi nadano wtedy nazwę przeciwstawną, choć nie ma ona żadnego oparcia w wyglądzie.

Kłusownictwo na rogi jest dla nosorożców zagrożeniem większym niż utrata siedlisk. Napędza je przekonanie o leczniczej mocy sproszkowanego rogu, choć jest on zbudowany z tego samego materiału co ludzkie paznokcie i nie ma żadnego udowodnionego działania.

W obronie zwierząt stosuje się dziś rozwiązania trudne i sporne: całodobową ochronę uzbrojonych strażników, przenoszenie zwierząt do pilnowanych rezerwatów, a także prewencyjne ścinanie rogów, żeby kłusownik nie miał po co przychodzić. Róg odrasta, więc zabieg trzeba powtarzać.

Historia nosorożca białego północnego pokazuje, jak nieodwracalne bywają takie straty. Ta forma przestała istnieć jako populacja zdolna do rozrodu, a próby jej ratowania opierają się dziś na zamrożonym materiale rozrodczym i zapłodnieniu pozaustrojowym — działaniach kosztownych i o niepewnym wyniku.