Muflon

Muflony żyją w stadach: samice z młodymi oddzielnie, a samce w swoich grupach, poza okresem godowym. Są płochliwe i czujne, a ostrzegawczym gwizdem i tupnięciem alarmują resztę stada przed niebezpieczeństwem.

Jesienią trwają gody — samce walczą ze sobą, zderzając się rogami z głośnym trzaskiem. Wiosną samice rodzą zwykle jedno jagnię, które po kilku godzinach dzielnie chodzi za matką po stromych zboczach.

Samiec muflona ma rudobrązowe futro, jasną, siodłowatą plamę na boku (zwłaszcza zimą), biały brzuch i pysk oraz potężne, spiralnie zakręcone rogi. Samice są mniejsze, jaśniejsze i zwykle nie mają rogów albo mają malutkie.

Muflon jest wielkości średniej owcy, ale smuklejszy i na dłuższych nogach. Ma krótką sierść zamiast wełny — wełnę mają dopiero owce domowe wyhodowane przez ludzi.

Owca domowa ma gęstą wełnę, często białą, i zwykle mniejsze rogi albo wcale. Kozica, żyjąca w Tatrach, ma krótkie, haczykowato zagięte rogi i czarno-białą głowę.

Koziorożec alpejski ma długie, zakrzywione do tyłu rogi z wyraźnymi guzami i brodę, a muflon ma rogi zakręcone w spiralę na boki.

Muflony sprowadzono do Polski na początku XX wieku jako zwierzęta łowne. Dziś żyją w kilku miejscach Sudetów i na zachodzie kraju. W niektórych regionach Europy są cenione, a w innych uważa się je za gatunek obcy, który szkodzi młodym drzewom.

W swojej ojczyźnie, na Korsyce i Sardynii, muflony są chronione, bo jest ich tam niewiele. Zwykłe owce domowe pochodzą od azjatyckich krewniaków muflona, udomowionych około 10 tysięcy lat temu.