Łoś to olbrzym z rodziny jeleniowatych, żyjący w podmokłych lasach i na bagnach, także w Polsce. Samce noszą charakterystyczne, szerokie i płaskie poroże przypominające łopaty.

Łoś świetnie radzi sobie w wodzie — brodzi po bagnach, a nawet nurkuje po soczyste rośliny wodne. Długie nogi pozwalają mu przechodzić przez głęboki śnieg i grząski teren.

Łoś ma sylwetkę nie do pomylenia: bardzo wysoki kłąb, opadający zad, długie i cienkie nogi oraz krótką szyję. Głowa jest wydłużona, z wypukłą, zwisającą górną wargą, a pod gardłem zwisa charakterystyczny fałd skóry porośnięty włosem, nazywany brodą albo dzwonkiem.

Poroże samców jest szerokie i płaskie, rozłożone w łopaty z krótkimi odnogami na brzegach — zupełnie inne niż rozgałęzione poroże jelenia. Racice są długie i mocno rozstawiają się przy nacisku, dzięki czemu zwierzę nie zapada się w bagnie.

Z jeleniem szlachetnym łosia myli się rzadko, bo jest od niego wyraźnie większy i inaczej zbudowany. Rozstrzyga poroże: u łosia jest łopatowate, u jelenia rozgałęzione na okrągłe odnogi. Jeleń nie ma też fałdu skóry pod gardłem ani zwisającej wargi.

Młode łosie, jeszcze bez poroża, bywają brane za konie albo za wielkie sarny. Zdradza je jednak sylwetka z wysokim kłębem i opadającym zadem oraz nieproporcjonalnie długie nogi, przez które zwierzę wygląda, jakby chodziło na szczudłach.

W Polsce łoś przetrwał tylko dzięki wprowadzonej ochronie. Po II wojnie światowej zostało go zaledwie kilkanaście sztuk w rejonie bagien biebrzańskich i to od nich pochodzi cała dzisiejsza populacja. Dziś łosia można spotkać w wielu regionach kraju, a jego liczebność wyraźnie wzrosła.

Powrót gatunku przyniósł nowy problem: kolizje drogowe. Łoś jest wysoki i ciężki, więc uderzenie samochodem kończy się zwykle wjechaniem tułowia zwierzęcia na szybę — dlatego zderzenie z łosiem bywa groźniejsze niż z każdym innym naszym zwierzęciem.

Na drogach przecinających łosiowe ostoje ustawia się z tego powodu znaki ostrzegawcze, ogrodzenia i przejścia dla zwierząt. Najskuteczniejsze jest jednak zwolnienie o zmierzchu i świcie w rejonach bagiennych, bo łoś przekracza drogę spokojnym krokiem i nie ucieka przed światłami.