Lamy świetnie radzą sobie wysoko w górach, gdzie powietrza jest mało. Są wytrzymałe i spokojne, dlatego od dawna dźwigają towary po górskich szlakach.

Gdy lama jest zaniepokojona lub zdenerwowana, potrafi... napluć! To jej sposób na pokazanie, że ktoś podszedł za blisko lub ją zdenerwował. Żywi się trawą i górskimi roślinami.

Lama jest największym z południowoamerykańskich wielbłądowatych: ma długą szyję, wysokie nogi i wyraźnie wydłużony pysk. Uszy są długie, wąskie i lekko wygięte do wewnątrz, przez co z przodu przypominają banany — to najprostsza cecha odróżniająca ją od krewniaków.

Wełna jest gruba i szorstka, o bardzo różnej barwie: białej, brązowej, czarnej albo łaciatej. Na głowie i nogach włos jest krótki, więc pysk pozostaje odsłonięty. Stopa, jak u wszystkich wielbłądowatych, opiera się na dwóch palcach z miękką poduszką, a nie na kopycie.

Alpaka jest wyraźnie mniejsza, ma krótszy pysk gęsto zarośnięty wełną oraz krótkie, proste uszy. Lama jest wyższa, ma odsłonięty pysk i długie, wygięte uszy. Różni je też przeznaczenie: lamę hoduje się do noszenia ciężarów, alpakę dla wełny.

Guanako to dziki przodek lamy — smuklejszy, zawsze płowobrunatny z białym spodem i szarą głową, bez łaciatych ubarwień spotykanych u zwierząt hodowlanych. Wikunia jest najmniejsza z całej czwórki i ma najdelikatniejszą wełnę.

Lama była jedynym dużym zwierzęciem jucznym przedkolumbijskiej Ameryki Południowej i to na niej opierał się transport w państwie Inków. Nie nadaje się jednak do jazdy ani do ciągnięcia pługa — dźwiga umiarkowany ciężar i po prostu kładzie się, gdy uzna, że jest przeciążona.

Plucie, z którego lamy słyną, jest przede wszystkim sposobem porozumiewania się między zwierzętami — rozstrzygania sporów o pokarm i pozycję w stadzie. W stronę człowieka lama pluje rzadko i zwykle dopiero po wcześniejszych ostrzeżeniach: przyciśnięciu uszu, uniesieniu głowy i pomrukiwaniu.

Dziś lamy bywają wykorzystywane w nietypowej roli: jako strażnicy stad owiec i alpak. Lama trzymana w stadzie reaguje na psy i lisy alarmem oraz atakiem, a że dobrze znosi te same warunki co owce, sprawdza się tam, gdzie pies pasterski byłby kłopotliwy.