Kudu

Kudu ma smukłą sylwetkę i szarobrązową sierść z pionowymi, białymi pręgami, które pomagają mu zniknąć w grze świateł i cieni gęstych zarośli. Mimo dużych rozmiarów potrafi bezszelestnie przemykać przez busz.

Kudu jest też zaskakująco dobrym skoczkiem — spłoszone potrafi przeskoczyć wysokie przeszkody. Żyje w niewielkich grupach, żywiąc się liśćmi, pędami i owocami. Gdy poczuje zagrożenie, często zastyga w bezruchu, licząc na to, że pręgowana sierść uczyni je niewidocznym.

Kudu ma smukłe, wysokie ciało w odcieniu szarobrązowym, przecięte kilkoma cienkimi, białymi pręgami biegnącymi pionowo po bokach. Na pysku, między oczami, widnieje charakterystyczny biały znak w kształcie litery V.

Rogi noszą wyłącznie samce — są spiralnie skręcone, mogą wykonać nawet dwa i pół pełnego obrotu i należą do najdłuższych rogów wśród wszystkich antylop. Uszy są duże i zaokrąglone, a wzdłuż grzbietu biegnie niska grzywa z dłuższych włosów.

Istnieją dwa gatunki kudu: większy kudu wielki, opisany tutaj, oraz mniejszy kudu mały z Afryki Wschodniej, o krótszej sylwetce i gęściej rozstawionych pręgach. Oba mają podobny wzór ubarwienia, więc rozróżnia je głównie wielkość i zasięg występowania.

Z elandem, inną dużą, spiralnorogą antylopą, kudu myli się rzadziej, bo eland jest znacznie masywniejszy, ma krótsze, prostsze rogi u obu płci oraz nie ma pionowych białych pręg na bokach.

Rogi kudu były i są wykorzystywane przez ludy południowej Afryki jako róg sygnałowy do zwoływania ludzi i przekazywania wiadomości na duże odległości. W tradycji jemeńskich Żydów z rogu kudu wykonuje się także shofar — rytualny instrument dęty, choć w większości innych tradycji żydowskich używa się do tego rogu barana.

Mimo swojej wielkości kudu jest zwierzęciem zaskakująco skrytym i cichym, poruszającym się przez gęste zarośla niemal bezszelestnie. Ta cecha sprawia, że pomimo znacznych rozmiarów rzadko pada ofiarą kolizji drogowych w porównaniu z innymi dużymi zwierzętami sawanny.

Populacje kudu ucierpiały w latach dziewięćdziesiątych XX wieku z powodu epidemii choroby wirusowej przenoszonej przez kleszcze, która w niektórych rejonach wybiła znaczną część stad. Dziś gatunek uznaje się za stosunkowo liczny, choć lokalnie nadal podatny na podobne zagrożenia.