Konik polski

Koniki polskie są odporne na mróz i deszcz. W rezerwatach żyją w stadach przez cały rok na dworze, same zdobywają jedzenie, a zimą mają gęstą, długą sierść.

Wypasające się koniki zjadają trawy i zarośla na łąkach i mokradłach. Dzięki temu łąki nie zarastają krzakami, a rośliny i ptaki mają dobre warunki.

Konik polski jest niewielki, krępy, ma dużą głowę, krótką, grubą szyję i mocne kopyta. Grzywa i ogon są gęste i ciemne.

Ma umaszczenie myszate — szarobrązowe — z ciemną pręgą wzdłuż grzbietu, a czasem z ciemnymi prążkami na nogach. Mierzy 130–140 cm w kłębie.

Hucuł też jest niewielkim, wytrzymałym koniem, ale pochodzi z Karpat i bywa różnej maści.

Koń Przewalskiego to dziki koń z Azji z krótką, sterczącą grzywą.

Hodowlę koników polskich prowadzi m.in. stacja badawcza w Popielnie na Mazurach i Roztoczański Park Narodowy, gdzie żyją w rezerwacie.

Koniki są spokojne i łagodne, dlatego dzieci uczą się na nich jazdy konnej, a wykorzystuje się je też w hipoterapii.