Koń

Konie są zwierzętami stadnymi — najlepiej czują się w grupie, w której każdy zna swoje miejsce. Porozumiewają się rżeniem, parskaniem, ruchami uszu i ogona, a nawet wyrazem pyska. Samotny koń jest smutny i niespokojny, dlatego w stajniach trzyma się je zwykle po kilka.

Koń większość dnia spędza na jedzeniu — na pastwisku skubie trawę nawet 15 godzin na dobę. Śpi krótko: kilka razy po kilkanaście minut na stojąco, a głęboki sen, w czasie którego leży na boku, trwa w sumie tylko około godziny na dobę.

Koń ma długie, smukłe nogi zakończone jednym twardym kopytem, mocny tułów, długą szyję z grzywą i długi ogon z włosia. Jego sierść może mieć różne umaszczenie — kasztanowe, gniade (brązowe z czarną grzywą), kare (czarne), siwe albo srokate w łaty.

Dorosły koń mierzy zwykle 140–180 cm w kłębie, czyli w najwyższym punkcie grzbietu u nasady szyi. Najmniejsze kucyki są niższe od dziecka, a największe konie pociągowe ważą ponad tonę. Wysokość konia podaje się w centymetrach albo w tradycyjnych jednostkach zwanych dłońmi.

Osioł jest mniejszy od konia, ma bardzo długie uszy, krótką, sterczącą grzywę i ogon zakończony kitką. Zebra wygląda jak koń w czarno-białe pasy i żyje dziko w Afryce — nigdy nie została naprawdę udomowiona.

Kucyk to po prostu niski koń — za kucyka uważa się zwykle konia o wysokości poniżej 148 cm w kłębie. Muł to z kolei potomek klaczy i osła: ma kształt konia, ale długie uszy po ojcu.

Ludzie udomowili konie około 5–6 tysięcy lat temu na stepach Eurazji. Przez tysiące lat konie były najszybszym środkiem transportu — woziły pocztę, ciągnęły wozy i pługi, a na koniach jeździli rycerze i ułani. Słowo „koń mechaniczny” w opisie silnika samochodu pochodzi właśnie od siły konia.

Dziś konie biorą udział w zawodach jeździeckich, rajdach i wyścigach, a w hipoterapii pomagają dzieciom i dorosłym w rehabilitacji. W Polsce hoduje się m.in. konie arabskie, słynne na cały świat, oraz koniki polskie, potomków dzikich tarpanów.