Podczas wielkiej wędrówki tysiące gnu, często razem z zebrami i innymi antylopami, przemieszczają się przez sawannę, podążając za deszczami i świeżą trawą. Po drodze muszą pokonywać rzeki pełne krokodyli i unikać lwów — to jedno z najbardziej widowiskowych zjawisk przyrody.

Gnu ma masywne ciało, szeroki pysk i zakrzywione rogi, którymi bronią się oba płcie. Żyje w wielkich stadach, w których liczy się bezpieczeństwo grupy. Cielęta gnu są niezwykłe: potrafią stanąć na nogach i biec za matką już kilka minut po urodzeniu, bo na otwartej sawannie liczy się każda chwila.

Gnu wygląda, jakby złożono je z kilku różnych zwierząt naraz: ma masywną głowę i barki byka, długą, końską grzywę i ogon oraz smukłe nogi antylopy. Pysk jest szeroki, obrośnięty gęstą brodą, a rogi wygięte na boki i do góry, noszone przez obie płcie.

Ubarwienie jest szare albo brunatne, u gnu błękitnego z ciemnymi, pionowymi pasami na barkach i szyi, które dały gatunkowi jego nazwę. Ciało jest przy tym wyraźnie cięższe z przodu niż z tyłu, co nadaje sylwetce charakterystyczne, pochylone ku przodowi wrażenie.

Istnieją dwa gatunki gnu: błękitne, duże i częstsze, z widocznymi pasami na barkach, oraz białoogoniaste, mniejsze, ciemniejsze i z jasnym, długim ogonem, dziś znacznie rzadsze i przetrwałe głównie w rezerwatach i na farmach w Republice Południowej Afryki.

Z daleka gnu bywa mylone z bawołem afrykańskim, ale bawół jest znacznie masywniejszy, ma szerokie, zrośnięte u nasady rogi tworzące pancerz na czole i nie ma tak długiej, końskiej grzywy ani brody.

Wielka wędrówka gnu przez Serengeti i Masajmarę obejmuje ponad milion zwierząt i jest największą coroczną migracją lądowych ssaków na Ziemi. Stada podążają za deszczem, bo tam, gdzie właśnie padało, rośnie najbardziej wartościowa, świeża trawa.

Podczas przepraw przez rzeki, zwłaszcza przez Marę, giną tysiące zwierząt — toną w nurcie, zostają stratowane w panice albo padają ofiarą krokodyli czekających w wodzie. Te straty, choć dramatyczne, są dla całej populacji częścią naturalnego cyklu i użyźniają rzeki, do których trafiają szczątki zwierząt.

Wędrówka gnu napędza też lokalną gospodarkę turystyczną Kenii i Tanzanii, a jej trasa i harmonogram są na tyle przewidywalne, że w sezonie organizuje się wokół niej całe wyprawy safari nastawione właśnie na obserwację przepraw przez rzekę.