Gerenuk ma bardzo długą, cienką szyję i długie nogi, dzięki którym, stanąwszy na dwóch tylnych łapach, dosięga liści niedostępnych dla innych, niższych zwierząt. W tej niecodziennej pozie potrafi żerować dłuższą chwilę, spokojnie skubiąc pędy i listki.

Gerenuk jest znakomicie przystosowany do życia w suchych okolicach. Dużą część potrzebnej wody czerpie z jedzonych roślin, więc niemal nie musi pić — może przetrwać bardzo długo bez wody. To sprawia, że radzi sobie tam, gdzie wody jest niewiele.

Gerenuk ma sylwetkę wyjątkową nawet wśród antylop: bardzo długą, cienką szyję, drobną głowę i wąski pysk oraz nogi nieproporcjonalnie długie w stosunku do niewielkiego, lekkiego tułowia. Sierść jest jednolicie rudobrązowa, jaśniejsza na bokach i biała na brzuchu.

Rogi noszą wyłącznie samce — są krótkie jak na antylopę tej wysokości, mocno wygięte w kształt haka na końcach. Uszy są duże i ruchliwe, a oczy osadzone wysoko po bokach niewielkiej głowy, przez co zwierzę stale sprawia wrażenie czujnego.

Nazwa gerenuk pochodzi z języka somalijskiego i oznacza dosłownie szyję żyrafy — dobrze oddaje wrażenie, jakie robi to zwierzę na pierwszy rzut oka. Mimo tego skojarzenia gerenuk nie jest spokrewniony z żyrafą, tylko z innymi antylopami.

Z daleka bywa mylony z impalą, ale gerenuk jest znacznie smuklejszy, ma wyraźnie dłuższą szyję i nigdy nie ma pionowych pasów na tylnych nogach charakterystycznych dla impali.

Zdolność żerowania na tylnych nogach czyni gerenuka konkurentem żyraf o pokarm z wyższych partii krzewów, jednocześnie ograniczając rywalizację z innymi, niższymi antylopami skubiącymi trawę przy ziemi. Ta wysoka nisza pokarmowa pozwala mu żyć na terenach, gdzie roślinność przy gruncie jest uboga.

Gerenuk potrzebuje gęstych, kolczastych zarośli typu buszu, a nie otwartej sawanny, więc jego los ściśle wiąże się z zachowaniem tego konkretnego typu roślinności. Wypas nadmiernej liczby kóz i bydła na tych samych terenach prowadzi do niszczenia krzewów, na których gerenuk żeruje.

Ze względu na niepozorne, skryte zachowanie i preferencję dla gęstych zarośli gerenuk jest rzadziej obserwowany podczas safari niż bardziej otwarcie żyjące antylopy, mimo że nie jest gatunkiem szczególnie rzadkim na terenach swojego występowania we wschodniej Afryce.