Gazele żyją w stadach na otwartych przestrzeniach, gdzie z daleka wypatrują drapieżników. Żywią się trawą i liśćmi, a wilgoć potrafią czerpać głównie z roślin, więc radzą sobie w suchym klimacie.

Gdy gazela poczuje zagrożenie, ucieka szybkim biegiem, a po drodze wykonuje wysokie, sztywnonogie podskoki. Taki podskok ostrzega całe stado i myli drapieżnika, pokazując mu przy okazji, jak sprawne i trudne do złapania jest to zwierzę.

Gazela ma smukłą, lekką budowę, cienkie nogi i długą szyję. Sierść jest zwykle piaskowa albo brązowawa na grzbiecie, biała na brzuchu, a granicę między nimi podkreśla ciemny pas biegnący wzdłuż boków. Na pysku widnieją ciemne kreski od oczu do nozdrzy.

Rogi noszą u większości gatunków obie płcie, choć u samic są cieńsze i krótsze. Są lirowato wygięte, pierścieniowane na powierzchni i, podobnie jak u innych antylop, nigdy nie są zrzucane. Duże oczy osadzone wysoko po bokach głowy dają szerokie pole widzenia.

Rodzaj gazela obejmuje kilkanaście gatunków bardzo do siebie podobnych, różniących się głównie szczegółami ubarwienia i zasięgiem — od gazeli Thomsona w Afryce Wschodniej po gazele dorkas i górskie na Bliskim Wschodzie. Rozróżnienie ich wymaga zwrócenia uwagi na dokładny przebieg ciemnego pasa na boku.

Impala, choć podobna wielkością i sylwetką, nie jest gazelą — ma rogi tylko u samców, wyraźnie dłuższe i bardziej lirowate, oraz charakterystyczne czarne pasy na tylnych nogach, których gazela nie ma.

Sztywnonogi podskok, którym gazela reaguje na zagrożenie, ma prawdopodobnie podwójne znaczenie: ostrzega resztę stada i jednocześnie sygnalizuje drapieżnikowi, że zwierzę jest silne i sprawne, więc pościg za nim nie ma sensu. Drapieżniki rzeczywiście częściej rezygnują z pościgu za osobnikiem, który wykonał taki pokaz.

Kilka gatunków gazeli jest dziś poważnie zagrożonych, zwłaszcza te żyjące na Bliskim Wschodzie, gdzie kurczą się otwarte tereny pustynne i półpustynne. Ochronę utrudnia to, że gazele potrzebują rozległych, niepociętych ogrodzeniami przestrzeni do wędrówek za wodą i świeżą trawą.

W wielu krajach arabskich gazela od wieków jest symbolem wdzięku i szybkości, obecnym w poezji i sztuce. Jednocześnie tradycyjne polowania z sokołami i chartami saluki mocno przetrzebiły dzikie populacje, zanim wprowadzono ochronę gatunkową.