Byki są znacznie większe i silniejsze od krów, mają grubszą szyję i często potężniejsze rogi. Człowiek hoduje bydło od tysięcy lat, a byki bywają wykorzystywane m.in. do rozmnażania stada.

Podczas hiszpańskiej corridy byk rzuca się na czerwoną płachtę nie dlatego, że jest czerwona. Byki nie odróżniają czerwieni tak jak my — to szybki ruch płachty je drażni i prowokuje do ataku.

Byk ma znacznie grubszą i bardziej umięśnioną szyję niż krowa, a u wielu ras nad łopatkami widoczny jest niewielki, mięsisty garb. Głowa jest szersza i cięższa, a rogi grubsze u nasady, choć w wielu rasach hodowlanych bywają usuwane jeszcze u cieląt.

Skóra na czole i karku byka jest grubsza niż u krowy, co ma znaczenie w walkach o dominację. Zachowanie też różni się wyraźnie: byk jest znacznie bardziej terytorialny i skłonny do demonstrowania siły niż spokojniejsza, zwykle łagodniejsza krowa.

Byk to samiec bydła domowego, a nie osobny gatunek — to ten sam gatunek co krowa, tylko innej płci. Wykastrowany samiec bydła nazywa się wół i jest zwykle spokojniejszy oraz częściej wykorzystywany jako zwierzę pociągowe niż niekastrowany byk.

Byk bywa mylony z bawołem wodnym i z bizonem, ale oba te zwierzęta należą do innych gatunków. Bawół wodny ma charakterystyczne, szerokie rogi wygięte w łuk do tyłu, a bizon wyraźny garb i grzywę z długiej, kudłatej sierści, których u byka bydła domowego nie ma.

Popularne przekonanie, że byki wpadają w furię na widok czerwieni, jest błędne — bydło ma ograniczone widzenie barw i nie odróżnia czerwieni od innych kolorów w sposób, który miałby znaczenie. Podczas walki byków to gwałtowny ruch płachty, a nie jej barwa, prowokuje zwierzę do ataku.

W wielu kulturach byk był i pozostaje symbolem siły i płodności — pojawia się w mitologii starożytnej Grecji, w symbolice hinduskiej oraz jako znak zodiaku. Corridy, w których walczy się z bykami, są dziś w wielu krajach i regionach ograniczane albo zakazywane ze względu na dobrostan zwierząt.

W hodowli byk pełni głównie funkcję rozpłodową, a większość dzisiejszego unasienniania odbywa się metodą sztucznego zapłodnienia, bez bezpośredniego kontaktu byka z krową. Pozwala to jednemu wybitnemu osobnikowi przekazać cechy tysiącom potomków w wielu gospodarstwach naraz.