Wydra olbrzymia to największa wydra na Ziemi, mieszkająca w rzekach i mokradłach Ameryki Południowej. Żyje w zgranych rodzinach, które razem polują i bronią terenu.

Głównym pokarmem są ryby, chwytane we wspólnych, hałaśliwych łowach. Wydry porozumiewają się wieloma dźwiękami, a jasny wzór na gardle pozwala rozpoznać każdą z osobna.

Wydra olbrzymia jest wyraźnie większa i masywniejsza od wydry europejskiej, z szeroką, spłaszczoną głową i grubym, muskularnym ogonem, który u nasady jest niemal tak szeroki jak reszta ciała. Futro jest krótkie, gęste i ciemnobrunatne, niemal czekoladowe.

Na gardle i piersi widnieją jasne, kremowe plamy o niepowtarzalnym u każdego osobnika kształcie — badacze wykorzystują je do rozpoznawania konkretnych zwierząt bez konieczności ich chwytania czy oznakowywania. Wąsy czuciowe wokół pyska są przy tym znacznie dłuższe niż u wydry europejskiej.

Wydra europejska jest znacznie mniejsza, ma węższą głowę i nie ma charakterystycznych jasnych plam na gardle. Wydra olbrzymia poluje też w grupach rodzinnych, podczas gdy wydra europejska jest zwykle samotnikiem.

Manat, inny duży ssak wodny Ameryki Południowej, żyje w tych samych rzekach, ale jest roślinożercą o zupełnie innej, beczkowatej sylwetce bez futra — pomyłka między nimi jest praktycznie niemożliwa mimo wspólnego środowiska.

Wydra olbrzymia jest jednym z niewielu drapieżników na tyle pewnych siebie, że potrafi w grupie odpędzić kajmana od świeżo upolowanej ryby albo od terytorium rodziny — zorganizowane stado broni się głośnymi wrzaskami i skoordynowanymi atakami.

Gatunek został niemal wytępiony w XX wieku przez masowe polowania dla cennego, gęstego futra. Populacje odbudowują się dziś powoli w chronionych obszarach Amazonii i Pantanalu, ale wydra olbrzymia pozostaje jednym z rzadszych dużych ssaków Ameryki Południowej i wciąż wymaga aktywnej ochrony.

Rodziny wydr olbrzymich są bardzo głośne jak na standardy dzikich zwierząt — porozumiewają się kilkunastoma różnymi odgłosami, od pisków przez pomruki po ostry gwizd alarmowy, co ułatwia badaczom lokalizowanie ich w gęstej roślinności nadrzecznej.