Góralek to niepozorny, krępy ssak skalistych terenów Afryki i Bliskiego Wschodu. Choć wygląda jak gryzoń, jego dalekim krewnym jest słoń.

Żyje w grupach wśród skał, gdzie zwinnie się wspina dzięki chwytnym, wilgotnym stopom. Lubi wygrzewać się na słońcu, a przy zagrożeniu chowa się w skalnych szczelinach.

Góralek ma krępe, przysadziste ciało bez ogona, krótkie nogi i zaokrągloną głowę z małymi uszami. Sierść jest gęsta, szarobrunatna, a na grzbiecie ukryty jest gruczoł otoczony jaśniejszymi włosami, który zwierzę odsłania w chwilach podniecenia lub zagrożenia.

Stopy góralka są wilgotne i miękkie, z gumowatą podeszwą działającą jak przyssawka, dzięki której pewnie trzyma się na gładkiej, pionowej skale. Pazurki na palcach, mimo nazwy góralek kopytny, przypominają raczej małe kopytka niż typowe ssacze pazury.

Z wyglądu góralek bywa brany za dużego świstaka albo świnkę morską, ale nie jest gryzoniem — należy do własnego, osobnego rzędu ssaków, spokrewnionego bliżej ze słoniami i manatami niż z jakimkolwiek gryzoniem.

Istnieje kilka gatunków góralków, w tym góralek drzewny i góralek skalny z lasów Afryki, różniące się głównie środowiskiem życia — jedne trzymają się skał, inne spędzają więcej czasu na drzewach, korzystając z gałęzi zamiast szczelin skalnych.

Pokrewieństwo góralka ze słoniem, mimo ogromnej różnicy wielkości, potwierdzają szczegóły budowy niewidoczne na pierwszy rzut oka: podobny kształt niektórych kości oraz zęby rosnące przez dłuższą część życia, przypominające w budowie miniaturowe ciosy.

Góralki żyją w licznych koloniach na skałach, gdzie jeden lub kilka dorosłych samców pełni funkcję strażnika, ostrzegającego resztę grupy głośnym krzykiem na widok orła albo innego drapieżnika, podczas gdy reszta kolonii wygrzewa się na słońcu lub żeruje.

W niektórych rejonach Bliskiego Wschodu góralek jest wspominany w starożytnych tekstach jako zwierzę mądre mimo niewielkich rozmiarów, budujące swoje schronienia wśród skał — to jedno z niewielu dzikich zwierząt tego regionu opisywanych w tak dawnych źródłach, obok wielbłąda i lwa.