Szop krabożerny to krewniak szopa pracza żyjący nad wodami Ameryki Środkowej i Południowej. Zwinnymi łapkami wymacuje zdobycz w płytkiej wodzie i błocie.

Największym przysmakiem są dla niego kraby, raki i ryby, ale zjada też owoce i owady. Poluje nocą, a za dnia odpoczywa w kryjówce.

Szop krabożerny ma smuklejszą sylwetkę niż jego północnoamerykański krewniak i wyraźnie krótsze, mniej puszyste futro, przystosowane do częstego zamaczania w wodzie. Maska wokół oczu jest ciemna, ale mniej wyrazista i bardziej rozmyta niż u szopa pracza.

Łapy są długie i wąskie, z długimi palcami dobrze przystosowanymi do wymacywania kraba czy raka ukrytego w mule na dnie płytkiej wody. Ogon jest pierścieniowany podobnie jak u szopa pracza, choć u niektórych osobników obrączki są mniej wyraźne.

Szop pracz z Ameryki Północnej jest jego najbliższym krewniakiem i wygląda bardzo podobnie, ale ma grubszą, bardziej puszystą sierść i wyraźniejszą, ostrzej odgraniczoną maskę na pysku, bo spędza mniej czasu bezpośrednio w wodzie.

Kraboszop bywa też mylony z niedźwiedziem krabożernym, potocznym określeniem innego, niespokrewnionego zwierzęcia z Azji — nazwy obu gatunków są zbieżne, ale odnoszą się do zupełnie różnych ssaków z różnych kontynentów i rodzin.

Szop krabożerny jest znacznie silniej związany z wodą niż szop pracz — poluje głównie w płytkich rzekach, na bagnach i wybrzeżach namorzynowych, gdzie jego zdobyczą padają kraby, raki i drobne ryby wyławiane zręcznymi łapami z mułu i piasku.

W wielu rejonach Ameryki Południowej i Środkowej gatunek ten cierpi z powodu zanieczyszczenia rzek oraz osuszania mokradeł i wycinki lasów namorzynowych, które są dla niego głównym środowiskiem żerowania i schronienia.

Bywa mylony przez miejscową ludność ze szkodnikiem niszczącym połowy rybackie i hodowle krewetek, choć jego wpływ na te gospodarki jest zwykle znacznie mniejszy, niż się powszechnie sądzi, a sam bardziej cierpi na skutek zanieczyszczenia środowisk, w których żeruje.