Rudawka

Rudawki mają jedne z największych skrzydeł wśród nietoperzy — u niektórych gatunków rozpiętość sięga nawet ponad metr. Za dnia zwisają głową w dół z gałęzi, często w wielkich koloniach, a nocą wyruszają na żer.

Odżywiając się owocami i nektarem, rudawki roznoszą nasiona i zapylają kwiaty, więc pomagają rosnąć nowym drzewom. W odróżnieniu od nietoperzy owadożernych zwykle nie polegają na echolokacji — w poszukiwaniu owoców kierują się przede wszystkim dobrym wzrokiem i węchem.

Rudawka ma wydłużony pysk przypominający mordkę lisa, duże, ciemne oczy przystosowane do dobrego widzenia po zmroku oraz stosunkowo małe uszy w porównaniu z nietoperzami owadożernymi, u których duże uszy służą echolokacji.

Skrzydła są cienkie, ciemne i pozbawione owłosienia, rozpięte między bardzo długimi palcami przednich kończyn. Pazur zachował się tylko na pierwszym i czasem drugim palcu, służąc do wspinania się i przytrzymywania gałęzi.

Rudawka bywa nazywana latającym lisem właśnie ze względu na kształt pyska, choć nie jest z lisem w żaden sposób spokrewniona — należy do nietoperzy, tyle że do tych, które nie polują na owady, tylko żywią się owocami i nektarem.

Nietoperze owadożerne, takie jak nocek czy karlik, mają znacznie mniejsze oczy, ogromne, ruchliwe uszy przystosowane do echolokacji oraz krótszy pysk — rudawka polega głównie na wzroku i węchu, a nie na odbiciach dźwięku.

Kolonie rudawek bywają ogromne — w jednym miejscu może zbierać się nawet kilkadziesiąt tysięcy zwierząt, wiszących głową w dół na gałęziach jednego lub kilku sąsiednich drzew, co tworzy charakterystyczny, głośny i intensywnie pachnący widok w wielu tropikalnych miastach.

Rudawki są kluczowe dla rozmnażania wielu roślin tropikalnych, w tym niektórych gatunków owoców uprawianych komercyjnie, bo zapylają kwiaty otwierające się nocą, których żaden dzienny zapylacz nie odwiedza.

W wielu krajach rudawki są zabijane jako domniemane szkodniki sadów, choć straty, jakie powodują, bywają znacznie przeceniane w porównaniu z korzyściami z zapylania i roznoszenia nasion. Część gatunków rudawek jest dziś zagrożona właśnie z powodu takich odstrzałów oraz utraty starych drzew, na których zakładają kolonie, a niektóre gatunki wyspiarskie znalazły się już na krawędzi wyginięcia.