Diabeł tasmański

Diabeł tasmański żyje wyłącznie na Tasmanii — dużej wyspie u wybrzeży Australii. Jest wielkości małego psa, ale ma bardzo silne szczęki jak na swój rozmiar.

Odżywia się głównie padliną, którą zjada niemal w całości — razem z futrem i kośćmi. Nocą, gdy kilka diabłów spotka się przy jednej martwej zdobyczy, wydają głośne wrzaski i pomruki, które w ciemności brzmią naprawdę groźnie.

Diabeł tasmański ma krępe, muskularne ciało, czarne albo ciemnobrunatne futro z jasnymi, białymi plamami na piersi i bokach, które u każdego osobnika układają się w inny sposób. Głowa jest duża i szeroka w stosunku do reszty ciała, z potężnymi szczękami i mocnymi zębami przystosowanymi do miażdżenia kości.

Zaniepokojony diabeł tasmański szeroko otwiera pysk, prężąc uszy do tyłu i wydając serię głośnych, chrapliwych wrzasków — ten pokaz ma odstraszyć rywala, a nie zapowiadać atak, choć bywa mylnie odczytywany jako oznaka agresji wobec ludzi.

Nazwa diabeł bierze się właśnie z tych nocnych odgłosów i groźnego wyglądu, a nie z rzeczywistej agresywności wobec ludzi — zwierzę unika kontaktu z człowiekiem i ucieka, gdy tylko może.

Diabła tasmańskiego bywa się mylić z kwolem, mniejszym torbaczem drapieżnym o podobnym trybie życia, ale kwol ma smuklejszą sylwetkę i wyraźne białe plamki rozproszone po całym ciele, a nie tylko na piersi i bokach jak u diabła.

Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku populację diabła tasmańskiego dziesiątkuje zaraźliwy nowotwór twarzy, przenoszony między zwierzętami podczas walk i gryzienia się przy wspólnym żerowaniu na padlinie. Choroba zabiła większość dzikiej populacji na Tasmanii i uczyniła gatunek zagrożonym wyginięciem.

W odpowiedzi utworzono ubezpieczoną populację zdrowych zwierząt w hodowlach izolowanych od chorych osobników oraz wysiedlono część diabłów na wyspy wolne od nowotworu, żeby zabezpieczyć gatunek na wypadek dalszego pogorszenia sytuacji na głównej wyspie.

Diabeł tasmański pełni w ekosystemie ważną rolę sprzątacza — zjadając padlinę niemal w całości, ogranicza rozprzestrzenianie się much i chorób, które rozwijałyby się na pozostawionych zwłokach zwierząt. Jego zanik z części Tasmanii wiąże się z obserwowanym wzrostem liczby zdziczałych kotów, które wcześniej diabły ograniczały.