Numbat

Numbat ma smukłe ciało z rzędem jasnych, poprzecznych pręg na grzbiecie oraz wydłużony pyszczek. Wyszukuje termity, rozgrzebując ziemię i drewno pazurkami, a potem zbiera je językiem dłuższym niż połowa jego głowy.

W odróżnieniu od wielu torbaczy numbat jest aktywny za dnia. To dlatego, że za dnia termity są bardziej ruchliwe i łatwiej je znaleźć. Choć numbat to torbacz, samica nie ma prawdziwej torby — jej młode czepiają się sutków i futra na brzuchu, chowając się między włoskami.

Numbat ma smukłe, wydłużone ciało w rudobrunatnym odcieniu, z sześcioma do dziesięciu jasnymi, poprzecznymi pręgami na grzbiecie i zadzie oraz ciemną kreską biegnącą przez oko. Pysk jest wąski i wydłużony, zakończony małym, ruchliwym noskiem.

Ogon jest długi i puszysty, znacznie bardziej owłosiony niż reszta ciała, i zwierzę nosi go zwykle uniesiony do góry. Język jest wyjątkowo długi jak na tak małe zwierzę, pokryty lepką śliną, którą chwyta termity znajdywane w rozgrzebanym drewnie.

Numbat bywa mylony z niewielkimi torbaczami drapieżnymi, na przykład z kwolem, ale kwol jest cętkowany, a nie pręgowany, ma szerszy pysk i poluje na znacznie większą zdobycz niż same termity.

Mrówkojad i pangolin żywią się podobnym pokarmem i mają zbliżony, wydłużony pysk oraz długi język, ale żaden z nich nie jest torbaczem ani nie ma pręgowanego futra numbata — to kolejny przykład niezależnego wykształcenia podobnych cech przez odległe od siebie zwierzęta.

Numbat jest jednym z niewielu torbaczy aktywnych w ciągu dnia, co czyni go łatwiejszym do zaobserwowania niż większość nocnych krewniaków, ale jednocześnie bardziej narażonym na drapieżniki polujące za dnia, w tym na wprowadzone do Australii lisy i koty.

Gatunek przetrwał w naturze na bardzo niewielkim obszarze południowo-zachodniej Australii, po tym jak zniknął z większości dawnego zasięgu obejmującego niegdyś znaczną część kontynentu. Dziś jest symbolem stanu Australia Zachodnia i jednym z priorytetów tamtejszych programów ochrony przyrody.

Odbudowa populacji numbata opiera się na ogrodzonych rezerwatach wolnych od lisów i kotów oraz na programach hodowli w niewoli, z których zwierzęta wypuszczane są na chronione tereny. Bez takiej ochrony przed drapieżnikami numbat nie byłby w stanie utrzymać się na wolności.