Borowiec poluje wysoko w powietrzu, często ponad koronami drzew, gdzie łapie ćmy, chrząszcze i inne owady. Jego wąskie, mocne skrzydła są stworzone do szybkiego lotu — czasem widać go na niebie jeszcze o zmierzchu, zanim zrobi się całkiem ciemno.

Borowce są nietoperzami wędrownymi — niektóre na zimę pokonują naprawdę duże odległości, przemieszczając się w cieplejsze rejony. W dzień śpią w dziuplach starych drzew, a na łowy wylatują wieczorem. Jak inne nietoperze, namierzają zdobycz echolokacją.

Borowiec ma krępe, silne ciało pokryte gęstym, rudobrunatnym, lśniącym futrem, wyraźnie ciemniejszym od wielu innych europejskich nietoperzy. Skrzydła są długie, wąskie i ostro zakończone — typowe dla lotu szybkiego i wysokiego, a nie zwrotnego lotu wśród gałęzi.

Uszy są stosunkowo krótkie, zaokrąglone i szerokie u nasady, w przeciwieństwie do wielkouchych gatunków polujących nasłuchem. Borowiec polega niemal wyłącznie na echolokacji, wysyłając dźwięki o niższej częstotliwości niż mniejsze nietoperze, co pozwala im nieść się na większą odległość.

Gacek szary i nietoperz wielkouchy mają znacznie większe uszy i polują niżej, bliżej roślinności, podczas gdy borowiec żeruje wysoko, często ponad koronami drzew, na otwartej przestrzeni.

Karlik i nocek są wyraźnie mniejsze od borowca i mają krótsze, bardziej zaokrąglone skrzydła przystosowane do wolniejszego, zwrotniejszego lotu wśród przeszkód, a nie do szybkiego przelotu na dużej wysokości.

Borowiec jest jednym z niewielu europejskich nietoperzy odbywających regularne, dalekie migracje sezonowe, podobne do wędrówek ptaków — niektóre osobniki pokonują tysiące kilometrów między letnimi terenami żerowania a zimowiskami w cieplejszych regionach.

Ze względu na wysoki, szybki lot ponad koronami drzew borowiec bywa narażony na kolizje z turbinami wiatrowymi, co czyni go jednym z gatunków szczególnie uwzględnianych przy planowaniu farm wiatrowych na trasach jego sezonowych przelotów. Część elektrowni wiatrowych wyłącza się na krótkie okresy nocą w szczycie migracji, żeby ograniczyć straty.

Kolonie rozrodcze borowca zakładane są w dziuplach starych drzew, dlatego wycinka drzewostanów pełnych dziupli, zwłaszcza w parkach miejskich i starych alejach, ogranicza dostępność miejsc, w których samice mogą bezpiecznie wychować młode. Ochrona pojedynczych dziuplastych drzew bywa dziś elementem planów zagospodarowania terenów zieleni miejskiej.