Mrównik

Mrównik ma wydłużony, świński ryjek, długie uszy i potężne pazury, którymi rozgrzebuje twarde kopce owadów. Poluje w nocy, wędrując po sawannie i wyszukując mrowiska oraz termitiery, a w dzień śpi w wykopanej przez siebie norze.

Choć mrównik żywi się tak samo jak mrówkojad, wcale nie jest z nim spokrewniony. To dwa zupełnie różne zwierzęta, które niezależnie od siebie przystosowały się do jedzenia mrówek i termitów — to piękny przykład, jak natura potrafi dwa razy „wymyślić” podobne rozwiązanie.

Mrównik ma krępe, wygarbione ciało pokryte rzadką, szczeciniastą sierścią oraz wydłużony, świński ryjek zakończony okrągłymi nozdrzami, którymi wyczuwa mrowiska pod ziemią. Uszy są bardzo długie, wąskie i ruchliwe, ustawiane pionowo, gdy zwierzę nasłuchuje.

Język jest długi, lepki i pokryty gęstą śliną, a zęby, choć obecne w niewielkiej liczbie, są u mrównika inne niż u większości ssaków — pozbawione szkliwa i zbudowane z licznych, cienkich kanalików, ciągle odrastające przez całe życie.

Mrówkojad z Ameryki Południowej wygląda i żyje bardzo podobnie — długi pysk, potężne pazury, lepki język — ale należy do zupełnie innej, niespokrewnionej grupy ssaków. Mrówkojad nie ma zębów wcale, a mrównik ma ich niewiele, lecz stale odrastające.

Mrównik jest jedynym żyjącym przedstawicielem swojego rzędu i nie ma żadnych bliskich krewnych wśród dzisiejszych zwierząt — jego najbliżsi kuzyni znani są wyłącznie ze skamieniałości sprzed milionów lat.

Mrównik kopie nory z zaskakującą szybkością — potrafi zniknąć w ziemi w ciągu kilku minut, gdy poczuje zagrożenie, wykorzystując przy tym te same potężne pazury, którymi rozgrzebuje twarde kopce termitów.

Opuszczone nory mrównika są w Afryce ważnym schronieniem dla wielu innych zwierząt — korzystają z nich hieny, warany, a nawet niektóre ptaki gnieżdżące się w norach, więc mrównik pośrednio wspiera całą lokalną różnorodność gatunkową.

Choć mrównik nie jest gatunkiem szczególnie zagrożonym, lokalnie bywa polowany na mięso oraz cierpi z powodu utraty siedlisk wskutek rozwoju rolnictwa na sawannach. Jego populacja pozostaje jednak stosunkowo liczna na większości dawnego zasięgu w Afryce Subsaharyjskiej, od Senegalu po Republikę Południowej Afryki.