Lotopałanka mieszka w lasach Australii i Nowej Gwinei. Za dnia śpi w dziupli, a nocą wyrusza na żer — dlatego ma tak duże oczy, które dobrze widzą po ciemku.

Jej najbardziej niezwykłą cechą jest umiejętność szybowania. Gdy skacze z drzewa, rozkłada fałd skóry między przednimi a tylnymi łapami i sunie w powietrzu niczym mały spadochron, a puszystym ogonem steruje lotem.

Lotopałanka ma drobne ciało, gęste, jedwabiste futro w odcieniu szarości z ciemnym paskiem biegnącym od nosa przez czoło aż na grzbiet, oraz duże, czarne oczy dostosowane do widzenia po ciemku. Ogon jest długi, puszysty i płaski jak piórko, działający w locie jak ster.

Fałd skóry, zwany patagium, rozciąga się od nadgarstka przednich łap aż do kostki tylnych, tworząc trójkątną powierzchnię, którą zwierzę napina, rozkładając wszystkie cztery kończyny podczas szybowania.

Lotopałanka bywa mylona z latającą wiewiórką, ale to zwierzęta zupełnie niespokrewnione — lotopałanka jest torbaczem z Australii i Nowej Gwinei, a latająca wiewiórka gryzoniem z Ameryki Północnej i Azji. Oba niezależnie wykształciły podobny fałd skórny do szybowania.

Latacz z Azji Południowo-Wschodniej ma podobną błonę lotną, ale znacznie większą, obejmującą też przestrzeń między palcami, oraz nie jest torbaczem — należy do zupełnie osobnej grupy ssaków, dalekiej krewnej naczelnych.

Lotopałanka nie lata w pełnym sensie tego słowa — nie macha kończynami jak ptak czy nietoperz, tylko szybuje, tracąc wysokość podczas każdego skoku. Doświadczone osobniki potrafią jednak precyzyjnie kierować lotem, unikając przeszkód i lądując dokładnie na wybranym pniu.

Ze względu na niewielkie rozmiary i łagodne usposobienie lotopałanki bywają trzymane jako egzotyczne zwierzęta domowe, choć wymagają dużej klatki umożliwiającej wspinaczkę i szybowanie oraz towarzystwa innych osobników, bo w naturze żyją w licznych, zżytych grupach rodzinnych.

W Australii lotopałanka jest gatunkiem pospolitym i niezagrożonym, ale w niektórych rejonach cierpi z powodu wycinki starych drzew z dziuplami, w których zakłada gniazda, oraz konkurencji ze strony pszczół miodnych zajmujących te same dziuple. Bywa też ofiarą kotów i innych drapieżników wprowadzonych na kontynent przez ludzi.