Latacz, zwany też kolugo, to leśny ssak Azji, który potrafi szybować z drzewa na drzewo. Między łapami i ogonem ma rozpiętą błonę skórną działającą jak spadochron.

Rozkładając ją, przelatuje długie odległości bez schodzenia na ziemię. Żywi się liśćmi i pąkami, a dzień spędza uczepiony pnia lub gałęzi.

Latacz ma spłaszczone ciało i największą błonę lotną spośród wszystkich szybujących ssaków — rozciąga się ona nie tylko między przednimi a tylnymi łapami, ale też obejmuje ogon oraz przestrzeń między palcami, tworząc niemal ciągłą powierzchnię od szyi po koniuszki palców.

Futro jest szarobrunatne, u niektórych osobników z jasnymi plamkami dającymi kamuflaż przypominający korę drzewa, na której zwierzę spędza cały dzień, uczepione pnia głową w dół.

Latacz bywa nazywany w niektórych językach latającym lemurem, choć nie jest ani lemurem, ani naczelnym — tworzy własną, osobną i bardzo nieliczną grupę ssaków, dalece spokrewnioną z naczelnymi, ale wyraźnie od nich odrębną.

Lotopałanka z Australii szybuje w podobny sposób, ale ma znacznie mniejszą błonę lotną, ograniczoną do przestrzeni między łapami, i jest torbaczem, podczas gdy latacz rodzi młode w pełni rozwinięte, tak jak większość ssaków łożyskowych.

Mimo ogromnej błony lotnej i imponującego zasięgu szybowania, sięgającego nawet stu metrów przy jednym skoku, latacz jest niezdarny i wolny na ziemi oraz na pniu, gdzie porusza się powoli, uczepiony pazurami kory.

Samica latacza nosi młode przyczepione do brzucha, owinięte fałdem błony lotnej jak w kołysce, nawet podczas szybowania między drzewami — to niezwykłe rozwiązanie, bo młode musi utrzymać się mimo dynamicznego lotu matki.

Latacz jest zagrożony głównie przez wycinkę lasów tropikalnych Azji Południowo-Wschodniej. Jako zwierzę wyspecjalizowane w życiu wśród wysokich drzew, praktycznie nie jest w stanie przetrwać na terenach pozbawionych ciągłego okapu leśnego, po którym może szybować z drzewa na drzewo, nie schodząc na ziemię.