Kuskus niedźwiedzi

Kuskus niedźwiedzi to nadrzewny torbacz z lasów wysp Indonezji. Powoli przemieszcza się wśród gałęzi, mocno trzymając się ich chwytnym ogonem.

Żywi się przede wszystkim liśćmi, których trawienie zabiera dużo czasu i energii — dlatego rusza się spokojnie i dużo odpoczywa wysoko w koronach drzew.

Kuskus niedźwiedzi ma krępe, zwarte ciało pokryte gęstym, ciemnym futrem oraz krótki, zaokrąglony pysk przypominający miniaturową głowę niedźwiedzia — stąd wzięła się jego nazwa. Oczy są duże i ciemne, przystosowane do słabego światła panującego w koronach drzew.

Ogon jest długi, silny i częściowo pozbawiony futra na końcowym odcinku, gdzie skóra jest szorstka i chwytna, dająca pewny uchwyt na gałęzi. To właśnie ogon, a nie łapy, jest głównym narzędziem utrzymania równowagi tego zwierzęcia.

Kuskus niedźwiedzi bywa mylony z leniwcem ze względu na powolne tempo poruszania się i życie w koronach drzew, ale to torbacz, a nie ssak łożyskowy, i nie jest z leniwcem w żaden sposób spokrewniony.

Inne gatunki kuskusów, na przykład kuskus pospolity, mają dłuższy pysk i mniej krępą sylwetkę niż kuskus niedźwiedzi, który wyróżnia się właśnie tą charakterystyczną, zaokrągloną głową.

Kuskus niedźwiedzi żyje wyłącznie na wyspie Celebes w Indonezji i kilku sąsiednich, mniejszych wyspach — nigdzie indziej na świecie nie występuje dziko, co czyni go szczególnie wrażliwym na wszelkie zmiany w tym jednym regionie. Ta wyspiarska izolacja sprzyjała niegdyś powstawaniu wielu unikatowych gatunków zwierząt na Celebes.

Powolne tempo życia, podobne do leniwca, wynika z ubogiej energetycznie diety liściastej — zwierzę oszczędza energię, poruszając się jak najmniej i spędzając większość dnia na odpoczynku wysoko w koronie drzewa, wystawiając ciało do słońca podobnie jak niektóre gady.

Gatunek jest zagrożony głównie przez wycinkę lasów tropikalnych pod plantacje oraz przez polowania na mięso prowadzone lokalnie na niektórych wyspach Indonezji, gdzie kuskusy bywają tradycyjnym źródłem pożywienia dla części społeczności. Powolne tempo rozmnażania dodatkowo utrudnia odbudowę przetrzebionych populacji.