Kuna workowata, zwana kwolem, to niewielki, drapieżny torbacz Australii o futrze usianym białymi plamkami. Jest zwinna i poluje nocą na owady, gryzonie i małe zwierzęta.

Młode rodzą się maleńkie i dojrzewają w torbie matki, a później podróżują na jej grzbiecie. To osobny świat torbaczy — dalekich krewnych kangura i koali.

Kwol ma szczupłe, wydłużone ciało pokryte brązowym albo szarobrunatnym futrem, gęsto usianym białymi plamkami rozłożonymi po całym tułowiu i ogonie — u niektórych blisko spokrewnionych gatunków plamki nie obejmują ogona. Pysk jest wydłużony i wąski, z licznymi ostrymi zębami typowymi dla drapieżnika.

Samica ma słabo rozwiniętą torbę lęgową, otwierającą się w kierunku tylnych nóg — to bardziej płytki fałd skóry niż w pełni ukształtowana kieszeń kangura, wystarczający jednak, żeby osłonić maleńkie, przyczepione do sutków młode.

Kwol wygląda i poluje podobnie do łasicowatych, na przykład do kuny, ale nie jest z nimi w żaden sposób spokrewniony — to torbacz, blisko spokrewniony z diabłem tasmańskim, a nie z żadnym drapieżnikiem łożyskowym.

Diabeł tasmański jest znacznie większy i masywniejszy od kwola, ma krótszy pysk i jednolicie ciemne futro z nielicznymi białymi plamami, głównie na piersi, podczas gdy kwol jest smuklejszy i gęściej upstrzony plamkami na całym ciele.

Kwol niemal zniknął z kontynentalnej Australii po wprowadzeniu przez ludzi lisów i kotów, które konkurują z nim o pokarm i bezpośrednio na niego polują. Przetrwał głównie na Tasmanii oraz w kilku ogrodzonych rezerwatach wolnych od tych drapieżników.

Podobnie jak diabeł tasmański, kwol cierpi też z powodu zatruwania padliny przeznaczonej do tępienia dingo i lisów — zjadając takie przynęty, ginie przypadkowo razem z gatunkami, które miały być zwalczane. Jest przy tym zwierzęciem ciekawskim, co dodatkowo ułatwia mu natknięcie się na takie pułapki.

Programy odbudowy kwola opierają się dziś na wsiedlaniu zwierząt z hodowli na ogrodzone, wolne od drapieżników wyspy i rezerwaty kontynentalnej Australii, gdzie populacja może się rozwijać bez presji ze strony wprowadzonych przez człowieka konkurentów.