Kret

Kret jest urodzonym kopaczem — szerokimi, silnymi łapami odgarnia ziemię niczym łopatami, a jej nadmiar wypycha na powierzchnię, tworząc znane wszystkim kretowiska. Pod ziemią porusza się równie sprawnie do przodu, jak i do tyłu.

Prawie nie widzi, bo pod ziemią wzrok jest zbędny — za to ma znakomity węch i dotyk. Poluje głównie na dżdżownice, które gromadzi w podziemnych spiżarniach.

Kret ma cylindryczne, aksamitne ciało bez wyraźnej szyi oraz ogromne, łopatowate przednie łapy skierowane na zewnątrz, z dłońmi ustawionymi jakby wywinięte — idealne do przegarniania ziemi na boki. Futro jest krótkie, gęste i rośnie prostopadle do skóry, dzięki czemu układa się jednakowo dobrze w obie strony podczas ruchu przodem i tyłem w wąskim korytarzu.

Oczy są maleńkie, częściowo zasłonięte skórą i futrem, a zewnętrznych małżowin usznych w ogóle nie ma — otwory słuchowe są ukryte pod sierścią. Nos jest różowy, ruchliwy i pokryty gęstą siecią czujników dotykowych, znacznie ważniejszych dla kreta niż wzrok.

Ryjówka bywa mylona z kretem, choć jest znacznie mniejsza, ma smukłe ciało i normalne, niepowiększone łapy przystosowane do biegania po powierzchni, a nie do kopania. Kret spędza niemal całe życie pod ziemią, a ryjówka porusza się głównie w ściółce i na powierzchni.

Kretowiny bywają mylone z kopczykami nornic i myszoskoczków, ale te gryzonie kopią płytsze, bardziej rozgałęzione systemy i nie tworzą tak regularnych, stożkowatych kopczyków jak kret, który wyrzuca ziemię pionowym kominem na powierzchnię.

Kretowiska bywają utrapieniem dla właścicieli ogrodów i trawników, choć sam kret nie żywi się roślinami — kopie wyłącznie w poszukiwaniu dżdżownic i innych bezkręgowców, a uszkodzone korzenie są efektem ubocznym, a nie celem jego działania.

Kret jest w Polsce objęty częściową ochroną gatunkową, mimo że wciąż bywa tępiony jako szkodnik trawników. Skuteczniejsze i zgodne z prawem metody odstraszania opierają się na wibracjach i zapachach, a nie na chwytaniu czy zabijaniu zwierzęcia.

System korytarzy jednego kreta bywa zaskakująco rozległy — pojedyncze zwierzę może utrzymywać sieć tuneli o długości kilkuset metrów, patrolowaną regularnie w poszukiwaniu dżdżownic, które wpadły do korytarza i nie zdążyły z niego uciec.