Kangur

Kangur skacze zamiast biegać — potężne tylne nogi działają jak sprężyny, dzięki którym pokonuje jednym susem kilka metrów. Gruby ogon pomaga mu utrzymać równowagę i podpiera go w spoczynku.

Malutki kangur, wielkości fasolki, po urodzeniu wdrapuje się do torby matki i tam dorasta. Przez wiele miesięcy wygląda z niej ciekawie na świat, zanim zacznie samodzielnie skakać.

Kangur ma nieproporcjonalnie potężne tylne nogi i słabo rozwinięte przednie łapy, które służą głównie do przytrzymywania jedzenia i do powolnego czworonożnego pełzania podczas pasienia się, a nie do biegu. Ogon jest gruby, umięśniony i podczas szybkiego skoku działa jak przeciwwaga, a w spoczynku jak trzecia noga.

Torba, w której samica nosi młode, otwiera się ku górze i jest wyścielona skórą bogatą w gruczoły mleczne. Kangur ma też niezwykłą budowę ścięgien w tylnych nogach, działających jak sprężyny — magazynują energię przy lądowaniu i oddają ją przy kolejnym odbiciu, dzięki czemu długi skok kosztuje zwierzę mniej energii niż bieg na czterech łapach.

Walabia jest mniejszym krewniakiem kangura, o podobnej budowie ciała, ale wyraźnie niższym wzroście i krótszych tylnych nogach. Granica między obiema nazwami jest w praktyce umowna i opiera się głównie na wielkości gatunku, a nie na ścisłej klasyfikacji naukowej.

Kangur rudy, największy z gatunków, bywa mylony z kangurem szarym wschodnim, nieco mniejszym i ciemniejszym. Oba gatunki żyją w tych samych rejonach Australii i najłatwiej odróżnić je po odcieniu futra oraz preferowanym typie krajobrazu.

Kangur jest symbolem narodowym Australii i pojawia się w godle państwowym oraz na monetach. Warto wiedzieć, że kangur nigdy nie chodzi do tyłu — ukształtowanie tylnych nóg i grubego ogona fizycznie to uniemożliwia, co bywa przywoływane jako symbol nieustannego postępu.

Populacje kangurów są dziś na wielu obszarach bardzo liczne, częściowo dzięki sztucznym wodopojom budowanym dla bydła, z których korzystają też dzikie zwierzęta. Prowadzi to do sporów o kontrolę liczebności, bo zbyt duże stada niszczą pastwiska rolnicze.

W wielu rejonach Australii kangury są głównym zagrożeniem drogowym dla kierowców, zwłaszcza o zmierzchu i świcie, gdy zwierzęta są najbardziej aktywne. Na drogach przecinających ich siedliska ustawia się z tego powodu specjalne znaki ostrzegawcze.