Wilki żyją w zgranych rodzinach — watahach, którymi kieruje para rodziców. Razem polują, wychowują młode i bronią swojego terenu, który znaczą zapachem i wyciem.

Polują głównie na duże roślinożerne zwierzęta, jak jelenie i sarny, biegnąc za nimi wytrwale długim truchtem. W Polsce wilk jest pod ścisłą ochroną i unika ludzi.

Wilk jest zbudowany do dalekich marszów, a nie do sprintu: ma głęboką, wąską klatkę piersiową, wysokie nogi i duże łapy, które rozstawiają się na śniegu jak rakiety. Ogon nosi prosto albo lekko opuszczony i nigdy nie zwija go w obwarzanek nad grzbietem.

Futro składa się z dwóch warstw — gęstego podszycia i długich włosów okrywowych, przez co zimą zwierzę wygląda na znacznie masywniejsze niż latem. Ubarwienie jest zwykle szarobure z ciemniejszym siodłem na grzbiecie, a oczy dorosłego wilka mają barwę bursztynową albo żółtozieloną, nigdy niebieską.

Najczęściej mylony jest z dużym psem, zwłaszcza z owczarkiem niemieckim i husky. Wilka zdradza sylwetka: dłuższe nogi, węższa pierś, mniejsze i grubsze u nasady uszy oraz prosto niesiony ogon. Husky ma dodatkowo często niebieskie oczy, których u wilka nie ma.

Rozstrzygający bywa sam chód. Wilk stawia tylne łapy dokładnie w ślady przednich, więc na śniegu zostawia niemal jeden rząd tropów, biegnący prosto jak po sznurku. Pies zostawia ślad rozchwiany, dwutorowy, i zwykle biega zygzakiem, obwąchując wszystko po drodze.

Wilk wrócił do polskich lasów po objęciu go ochroną — wcześniej był tępiony i został zepchnięty na wschodnie krańce kraju. Dziś jest gatunkiem chronionym i można go spotkać także w zachodniej Polsce, choć zobaczyć go nadal jest bardzo trudno, bo unika ludzi i przemieszcza się głównie nocą.

Powrót wilka oznacza również konflikty z hodowcami. Sprawdzają się rozwiązania stosowane od wieków: psy pasterskie pilnujące stada, siatki z pastuchem elektrycznym i pilnowanie, by zwierzęta nocowały w zamknięciu. Wypłacane są też odszkodowania za straty, ale kluczowe jest zabezpieczenie stada, a nie rekompensata po fakcie.