Borsuk amerykański to przysadzisty, silny kopacz otwartych prerii. Długimi pazurami i płaskim ciałem błyskawicznie wkopuje się w ziemię, ścigając gryzonie w ich norach.

Poluje głównie na susły i inne zwierzęta ryjące korytarze. Bywa, że współpracuje z kojotem — razem łatwiej im dopaść umykającą zdobycz.

Borsuk amerykański jest wyraźnie spłaszczony — jego ciało jest szerokie i niskie, jakby przyciśnięte do ziemi, co ułatwia wciskanie się w wykopany korytarz. Futro jest płowoszare, długie i szorstkie, a po bokach ciała zwisa luźnymi fałdami.

Głowę zdobi pojedynczy biały pas biegnący od nosa przez czoło ku karkowi, a policzki są białe z czarnymi plamami przed uszami. Pazury przednich łap są ogromne, proste i tępo zakończone — to główne narzędzie tego zwierzęcia i widać je nawet z odległości.

Z naszym borsukiem europejskim łączy go nazwa i tryb życia, ale nie bliskie pokrewieństwo. Borsuk europejski jest bardziej krępy i wysoki, ma siwiejący grzbiet oraz dwa czarne pasy biegnące po bokach głowy, a nie jeden biały pas pośrodku.

W terenie bywa też mylony z rosomakiem, również krępym łasicowatym o rozłożystej sylwetce. Rosomak jest jednak ciemnobrunatny z jasnymi pasami po bokach tułowia i ma znacznie dłuższy, puszysty ogon, podczas gdy ogon borsuka jest krótki i niepozorny.

Współpraca borsuka amerykańskiego z kojotem należy do najciekawszych obserwacji przyrodniczych Ameryki Północnej. Oba zwierzęta polują na te same gryzonie, ale w różny sposób: kojot łapie zdobycz na powierzchni, borsuk wykopuje ją spod ziemi. Razem odcinają zwierzęciu obie drogi ucieczki.

Sam borsuk bywa uważany za szkodnika, bo jego nory i kopce w pastwiskach są niebezpieczne dla nóg koni i bydła. Z drugiej strony ogranicza liczbę susłów i innych gryzoni ryjących w polach, więc bilans zależy od tego, na czym gospodarstwo się opiera.

Jest zwierzęciem bardzo niechętnym do kontaktu i przy próbie osaczenia broni się zaciekle, sycząc i szarpiąc, a przede wszystkim wkopując się w ziemię tak szybko, że napastnik traci go z oczu. To nie jest zwierzę, do którego wolno podchodzić.