Borsuk europejski to krępy, silny ssak z rodziny łasicowatych, żyjący w lasach także w Polsce. Nocą wychodzi na żer, a dzień przesypia w podziemnej norze.

Borsuki kopią wielopokoleniowe nory z wieloma korytarzami i komorami. Są wszystkożerne — jedzą dżdżownice, owady, korzenie i owoce — i słyną z zamiłowania do porządku.

Borsuk jest krępy i niski, o klinowatym tułowiu zwężającym się ku przodowi. Futro na grzbiecie wygląda z daleka na siwe, bo pojedyncze włosy są jasne u nasady i na końcu, a ciemne pośrodku. Brzuch i nogi są za to czarne.

Znakiem rozpoznawczym jest głowa: biała, z dwoma szerokimi czarnymi pasami biegnącymi podłużnie od pyska, przez oczy, aż za uszy. Pazury przednich łap są długie, proste i tępo zakończone od ciągłego kopania — po nich najłatwiej odróżnić trop borsuka od tropu psa czy lisa.

Nocą, w świetle latarki, borsuk bywa brany za jenota. Jenot jest jednak mniejszy, ma futro szarobure bez siwego połysku, puszyste bokobrody i ciemną maskę obejmującą oczy poprzecznie, a nie podłużne pasy biegnące przez całą głowę.

W Ameryce Północnej żyje borsuk amerykański, który mimo nazwy nie jest bliskim krewnym naszego. Jest bardziej płaski, płowożółty, a jego głowę zdobi pojedynczy biały pas biegnący od nosa przez czoło, zamiast dwóch czarnych pasów po bokach.

Borsuk jest w Polsce zwierzęciem łownym objętym całorocznym okresem ochronnym w części regionów, a jego nory podlegają ochronie niezależnie od tego, czy są zamieszkane. Powód jest prosty: z borsuczych zameczków korzystają także inne zwierzęta, między innymi lisy, jenoty i dziki.

Sam borsuk rzadko wchodzi w konflikt z ludźmi, bo unika zabudowań i żeruje nocą. Bywa natomiast ofiarą ruchu drogowego, zwłaszcza tam, gdzie droga przecina stary, od pokoleń używany szlak prowadzący od nory na żerowisko. Pomagają przepusty pod jezdnią i płotki naprowadzające zwierzęta do nich.