Wilk meksykański to niewielki podgatunek wilka szarego z gorących terenów Ameryki Północnej. Żyje w małych watahach i poluje na jelenie oraz mniejsze zwierzęta.

Jeszcze niedawno prawie zniknął z natury. Dzięki hodowlom i wypuszczaniu młodych na wolność znów biega po górach i lasach, choć wciąż jest bardzo rzadki i chroniony.

Wilk meksykański jest najmniejszym z północnoamerykańskich wilków szarych i wyraźnie drobniejszy od wilków z Kanady czy Alaski. Ma smuklejszą budowę, dłuższe nogi w stosunku do tułowia i mniej gęste futro, przystosowane do gorącego klimatu.

Ubarwienie jest wyjątkowo kontrastowe: mieszanka rdzawych, płowych, czarnych i siwych włosów tworzy na grzbiecie ciemne siodło, a boki i nogi pozostają jaśniejsze. Pysk jest ciemny, a wokół oczu widać jaśniejszą obwódkę.

Największym problemem nie są inne wilki, tylko kojoty i mieszańce. W tym samym rejonie żyją kojoty, od których wilk meksykański różni się większymi łapami, szerszym pyskiem i krótszymi, grubszymi u nasady uszami.

Zdarzają się też mieszańce wilka z psem, wyglądające pośrednio i szczególnie kłopotliwe dla programu odbudowy gatunku. Każde wypuszczane zwierzę jest z tego powodu sprawdzane pod kątem czystości pochodzenia, zanim trafi na wolność.

Historia tego podgatunku jest jednym z najostrzejszych przykładów, jak blisko wyginięcia może stanąć duże zwierzę. Wilki meksykańskie były przez dziesięciolecia tępione trucizną i pułapkami na zlecenie hodowców, aż w naturze przestały występować, a ostatnie osobniki odłowiono, żeby w ogóle ocalić gatunek.

Cała dzisiejsza populacja pochodzi od kilku zwierząt, od których zaczęto hodowlę ratunkową. To oznacza, że wszystkie wilki meksykańskie są ze sobą blisko spokrewnione, a utrzymanie różnorodności genetycznej jest dla programu trudniejsze niż samo rozmnażanie zwierząt.

Wypuszczanie wilków na wolność wywołuje spory z hodowcami bydła. Stosuje się te same rozwiązania, co w Europie: rekompensaty za straty, psy pasterskie, zabezpieczanie padliny, na której wilki się uczą podchodzić do gospodarstw. Sam podgatunek pozostaje objęty ścisłą ochroną.