Każdy tygrys ma inny układ pręg — tak jak my mamy różne odciski palców. Pomagają mu one wtopić się w cienie wysokich traw i lasu, gdy skrada się do zdobyczy.

Tygrysy świetnie pływają i w upalne dni chętnie kąpią się w rzekach i jeziorach. Polują same, głównie o zmierzchu, cierpliwie podchodząc ofiarę na niewielką odległość.

Rude tło sierści przechodzi na brzuchu, gardle i wewnętrznej stronie łap w czysto białe. Pręgi są ciemne, nierówno rozstawione i schodzą aż na skórę — ogolony tygrys nadal miałby wzór, bo pigment siedzi nie tylko we włosach.

Na tylnej stronie każdego ucha tygrys nosi wyraźną białą plamę otoczoną czernią. Takie plamy nazywa się fałszywymi oczami. Gdy zwierzę odwraca głowę, z tyłu wygląda tak, jakby wciąż patrzyło przed siebie. Poszczególne podgatunki tygrysa różnią się wielkością, gęstością futra i odcieniem tła.

Największe nieporozumienie dotyczy białych tygrysów. To nie jest osobny gatunek ani podgatunek, tylko rzadka odmiana barwna tygrysa bengalskiego, wynikająca z jednej zmiany w genach. Nie są też albinosami — mają pręgi i barwne oczy. Wszystkie białe tygrysy w hodowlach pochodzą od nielicznych przodków i są ze sobą blisko spokrewnione.

Mylące bywa również określenie tygrys szablozębny. Wymarłe koty o długich kłach nie były tygrysami ani nawet ich bliskimi krewnymi — należały do zupełnie innej, dawno wygasłej grupy kotów, a podobieństwo nazw jest wyłącznie sprawą przyzwyczajenia.

Tygrys jest jednym z symboli ochrony przyrody i zarazem jednym z jej najtrudniejszych zadań. Część podgatunków wymarła już w XX wieku, a dzikie tygrysy przetrwały w rozproszonych ostojach Azji, oddzielonych od siebie polami, drogami i miastami. Kluczowe okazało się łączenie tych ostoi korytarzami, żeby zwierzęta mogły między nimi wędrować.

Ogromnym problemem pozostaje kłusownictwo napędzane popytem na części ciała tygrysa w tradycyjnej medycynie. Osobną kwestią są tygrysy w niewoli — uważa się, że jest ich dziś więcej niż na wolności, a znaczna część nie bierze udziału w żadnym programie ochrony gatunku.