Tchórz to nocny drapieżnik z rodziny łasicowatych, spotykany także w Polsce, blisko pól i zabudowań. Ma wydłużone ciało, krótkie nogi i ciemną maskę na twarzy.

Gdy się przestraszy, potrafi wypuścić z gruczołów cuchnącą wydzielinę, która odstrasza wrogów. Od tchórza pochodzi oswojona fretka, którą ludzie hodują od setek lat.

Futro tchórza jest dwuwarstwowe i to daje mu niepowtarzalny wygląd: pod długimi, czarnobrunatnymi włosami okrywowymi prześwituje jasnożółte podszycie. Zwierzę wygląda przez to, jakby było przetykane żółtymi pasmami, zwłaszcza na bokach.

Na pysku nosi ciemną maskę obejmującą oczy, oddzieloną od czoła jasną przepaską, a obrzeżenia uszu i warg są białe. Ciało jest wydłużone, nogi krótkie, a ogon puszysty i jednolicie ciemny.

Fretka to udomowiona postać tchórza, więc podobieństwo jest oczywiste. Fretki bywają jednak kremowe, białe albo srebrzyste, mają łagodniejszy wyraz pyska i są przyzwyczajone do ludzi. Zdziczałe fretki i mieszańce z tchórzem bywają w terenie nie do odróżnienia bez badania.

W południowo-wschodniej Polsce można spotkać także tchórza stepowego, jaśniejszego, o płowym grzbiecie i ciemnych tylko nogach oraz ogonie. Norka amerykańska ma z kolei futro jednolicie ciemne, bez żółtego podszycia i bez maski na pysku.

Tchórz od wieków trzymał się blisko gospodarstw, bo znajdował tam gryzonie, a przy okazji drób. To dlatego jego nazwa stała się w polszczyźnie obelgą, choć samo zwierzę nie jest ani tchórzliwe, ani szczególnie szkodliwe — zabezpieczony kurnik rozwiązuje problem całkowicie.

Dziś większym zagrożeniem dla tchórza jest osuszanie podmokłych łąk i zarastanie miedz oraz krzyżowanie się ze zdziczałymi fretkami. W Polsce jest gatunkiem łownym z okresem ochronnym, a jego liczebność w wielu regionach spada.

Fretka, wyhodowana właśnie z tchórza, służyła dawniej do polowań na króliki: wpuszczano ją do nory, żeby wypłoszyła zwierzęta w rozstawione sieci. Dziś trzyma się ją głównie jako zwierzę towarzyszące. Wypuszczanie fretek na wolność jest szkodliwe — mieszają się z dzikimi tchórzami i zacierają odrębność miejscowej populacji.