Tchórz stepowy to krewny zwykłego tchórza, przystosowany do życia na trawiastych stepach. Jaśniejsze futro pomaga mu wtopić się w suchą, wyblakłą trawę.

Poluje przede wszystkim na gryzonie ryjące nory, takie jak susły i chomiki. Często wprowadza się potem do ich podziemnych korytarzy i tam zakłada własne legowisko.

Tchórz stepowy jest jaśniejszy i większy od tchórza zwyczajnego. Wierzch ciała ma płowy albo kremowy, bo długie włosy okrywowe są jasne, a ciemne podszycie prawie przez nie nie prześwituje — to odwrotnie niż u jego leśnego krewniaka.

Ciemne pozostają wyłącznie nogi, ogon w końcowej części oraz rozmyta maska na pysku. Ciało jest wydłużone i wąskie, a głowa niewiele szersza od szyi, dzięki czemu zwierzę mieści się w korytarzach wykopanych przez susły.

Tchórz zwyczajny wygląda odwrotnie: jest ciemny, a spod czarnobrunatnych włosów okrywowych prześwieca jasnożółte podszycie. Ma też wyraźniejszą, ostro odgraniczoną maskę na pysku i jednolicie ciemny ogon na całej długości.

W stepowych rejonach Azji spotyka się także norkę i gronostaja, ale oba są wyraźnie mniejsze. Gronostaj zdradza się czarną kitą na końcu ogona, której tchórz stepowy nie ma — jego ogon ciemnieje stopniowo, bez ostrej granicy.

Tchórz stepowy jest ściśle związany z gryzoniami kopiącymi rozbudowane nory — przede wszystkim z susłami i chomikami. Tam, gdzie te gryzonie znikają, znika i on, bo traci naraz pokarm i schronienie. Zaorywanie stepów pod uprawy uderza więc w niego podwójnie.

W Polsce gatunek jest bardzo rzadki i objęty ochroną. Występuje w niewielu miejscach na południowym wschodzie kraju, na resztkach muraw i suchych, otwartych terenów. Jego obecność jest dobrym znakiem, bo oznacza, że przetrwała tam także kolonia gryzoni stepowych.

Pomaga mu to samo, co susłom: utrzymanie muraw w stanie otwartym przez wypas albo koszenie, powstrzymanie zarastania krzewami oraz rezygnacja z trucia gryzoni. Odbudowa kolonii susłów, prowadzona w kilku miejscach w Polsce, poprawia warunki również dla tego drapieżnika.