Tajra ma smukłe, gibkie ciało, długi ogon i ciemne futro z jaśniejszą plamą na piersi. Dzięki takiej budowie zwinnie przemyka wśród gałęzi i przez gąszcz, ścigając zdobycz. Jest wszechstronnym łowcą — poluje na gryzonie, ptaki i inne drobne zwierzęta, a chętnie zjada też owoce.

Tajra bywa bardzo pomysłowa w zdobywaniu jedzenia. Zauważono, że potrafi zrywać niedojrzałe owoce i chować je, by wrócić po nie później, gdy już dojrzeją — to niezwykłe zachowanie, świadczące o sprycie tego zwierzęcia.

Tajra ma ciało wydłużone i niskie, o krótkich, mocnych nogach i długim, puszystym ogonie. Futro tułowia jest gładkie, krótkie i niemal czarne, natomiast głowa i szyja są wyraźnie jaśniejsze — płowe, szarawe albo rudawe — i odcinają się od reszty jak kaptur.

Na piersi widnieje jasna plama, u każdego zwierzęcia inaczej ukształtowana. Pysk jest krótki, uszy małe i zaokrąglone, a pazury ostre i nieschowane — tajra chodzi po nich stale i wykorzystuje je przy wspinaniu się po pniach.

Sylwetką najbardziej przypomina jaguarundi, dzikiego kota o podobnie wydłużonym ciele i krótkich nogach, z którym dzieli zasięg. Kot ma jednak jednolite ubarwienie bez jasnego kaptura, chowane pazury i wyraźnie kocią głowę z długimi wąsami.

Wśród łasicowatych tajra jest największym przedstawicielem Ameryki Południowej. Bywa mylona z mniejszymi grizonami z tej samej rodziny, które mają jednak jasny grzbiet i ciemny spód ciała, czyli układ dokładnie odwrotny niż tajra.

Zachowanie, z którego tajra słynie — zrywanie niedojrzałych owoców i chowanie ich, by wrócić po nie później — jest wśród zwierząt rzadkie i ciekawe dlatego, że wymaga przewidywania przyszłości. Zwierzę musi połączyć obecny stan owocu z tym, jaki będzie za kilka dni.

Tajra bywa oskarżana o straty w sadach i pasiekach, bo chętnie zjada owoce oraz miód. W praktyce największym problemem dla gatunku jest jednak wycinka lasów i przekształcanie ich w pola, bo tajra potrzebuje zwartego drzewostanu, po którym może się przemieszczać.

W niektórych rejonach Ameryki Południowej młode tajry bywają odbierane z gniazd i trzymane w osadach jako zwierzęta oswojone, tępiące gryzonie. To nie jest udomowienie: dorosłe zwierzę pozostaje dzikie, potrafi być agresywne i nie da się go trzymać w domu.