Binturong większość życia spędza na drzewach. Jego długi, muskularny ogon działa jak dodatkowa „ręka" — zwierzę może się nim chwytać gałęzi, co pomaga mu pewnie poruszać się w koronach drzew.

Charakterystyczny zapach binturonga, przypominający prażoną kukurydzę, pochodzi ze specjalnej wydzieliny, którą znaczy teren. Dzięki temu inne binturongi wiedzą, kto tędy przechodził. Zwierzę jest wszystkożerne, a szczególnie lubi owoce.

Binturong ma ciężkie, przysadziste ciało pokryte długim, szorstkim, czarnym futrem, na którym pojedyncze włosy bywają siwe — przez to zwierzę wygląda na przyprószone. Głowa jest szeroka, pysk krótki, a oczy małe.

Uszy są niewielkie, zaokrąglone i zakończone pęczkami długich włosów sterczących ku górze. Ogon jest gruby, umięśniony i tak długi jak reszta ciała, a jego końcowy odcinek ma od spodu nagą, szorstką skórę, która zapewnia przyczepność przy owijaniu gałęzi.

Binturong bywa nazywany kotoniedźwiedziem i rzeczywiście z daleka przypomina małego niedźwiedzia o kocim pysku. Nie jest jednak spokrewniony ani z jednym, ani z drugim — należy do wiwerowatych, rodziny obejmującej cywety i żenety.

Wśród zwierząt Starego Świata jest pod jednym względem wyjątkowy: to jedyny drapieżnik Azji z prawdziwie chwytnym ogonem. Podobne ogony mają małpy i inne zwierzęta Ameryki Południowej, ale wśród ssaków drapieżnych to rzadkość na skalę światową.

Zapach binturonga rzeczywiście przypomina prażoną kukurydzę i nie jest to tylko wrażenie — badania wykazały, że w jego wydzielinie znajduje się ten sam związek chemiczny, który powstaje podczas prażenia ziaren i nadaje popcornowi charakterystyczny aromat.

Dla lasu binturong jest ważny jako roznosiciel nasion. Zjada owoce w koronach drzew i wydala nasiona z dala od drzewa macierzystego, a w przypadku niektórych gatunków figowców przejście przez jego układ pokarmowy wyraźnie ułatwia nasionom kiełkowanie.

Gatunek zanika razem z lasami Azji Południowo-Wschodniej. Dochodzi do tego odławianie na mięso, do handlu zwierzętami egzotycznymi oraz do produkcji drogiej kawy z ziaren przechodzących przez przewód pokarmowy zwierząt, choć w tym ostatnim przypadku częściej wykorzystuje się cywety.