Serwal poluje w wysokiej trawie, gdzie łatwo o gryzonie i ptaki. Wielkimi uszami wyłapuje najcichsze szmery zdobyczy, nawet gdy jej nie widzi.

Gdy namierzy ofiarę, serwal wysoko wyskakuje w górę i spada na nią z góry przednimi łapami. Dzięki długim nogom robi przy tym imponujące, wysokie susy.

Serwal ma bardzo małą głowę osadzoną na długiej szyi, a jego uszy są ogromne, owalne i ustawione blisko siebie na czubku głowy. Z tyłu każdego ucha widnieje biała plama otoczona czernią — znak dobrze widoczny, gdy zwierzę idzie przodem, odwracając uszy do tyłu.

Futro jest złociste, pokryte czarnymi plamami, które na karku i barkach zlewają się w podłużne pasy biegnące wzdłuż ciała. Ogon jest krótki, obrączkowany, a nogi wyjątkowo długie i cienkie — proporcjonalnie najdłuższe wśród wszystkich kotów.

Serwala myli się z gepardem, bo oba mają cętki i długie nogi. Gepard jest jednak znacznie większy, ma czarne linie biegnące od oczu do pyska, małe uszy i długi ogon. Serwal nie ma linii na pysku, a jego uszy są ogromne.

Drugim podobnym kotem Afryki jest karakal, zbliżony wielkością. Karakal ma jednak futro jednolicie piaskowe, bez żadnych plam, a jego uszy są zakończone długimi czarnymi pędzelkami, których serwal nie ma.

Serwala skrzyżowano z kotem domowym i tak powstała rasa nazywana kotem sawanna. Zwierzęta pierwszych pokoleń są duże, bardzo ruchliwe i zachowują wiele cech dzikiego przodka, przez co w wielu krajach ich trzymanie jest ograniczone przepisami albo wymaga zezwolenia.

Sam serwal bywa też trzymany jako zwierzę egzotyczne i jest to zły pomysł — potrzebuje dużej przestrzeni, wysokich przeszkód do skakania i pokarmu zwierzęcego. W Afryce największym zagrożeniem dla gatunku jest osuszanie podmokłych łąk, w których poluje, oraz zabijanie dla skóry. Sam serwal nie jest przy tym dla ludzi niebezpieczny — poluje na gryzonie i ptaki, więc w sąsiedztwie pól bywa pożyteczny.