Rosomak mieszka w mroźnych lasach tajgi i na tundrze. Ma gęste, ciemne futro odporne na szron, dzięki czemu nie marznie nawet w wielkim mrozie.

Choć nie jest duży, uchodzi za wyjątkowo silnego i odważnego. Ma potężne szczęki i zęby, którymi rozgryza zamarznięte mięso i kości. Wędruje po ogromnym terytorium, a padlinę potrafi wywęszyć głęboko pod śniegiem.

Rosomak jest zbudowany krępo i nisko: ma szeroki tułów, krótkie, mocne nogi i wielką głowę o silnej żuchwie. Sylwetką przypomina małego niedźwiedzia, choć należy do łasicowatych i jest największym lądowym przedstawicielem tej rodziny.

Futro jest ciemnobrunatne, a po bokach ciała biegną jaśniejsze, płowe pasy, które łączą się nad zadem. Ogon jest krótki i bardzo puszysty. Łapy są nieproporcjonalnie duże i szerokie, przez co zwierzę rozkłada ciężar na śniegu i porusza się po nim tam, gdzie cięższe drapieżniki grzęzną.

Najczęściej brany jest za małego niedźwiedzia i to zupełnie zrozumiałe — ma podobną sylwetkę, chód i sposób stawiania łap. Rozstrzyga wielkość: dorosły rosomak jest znacznie mniejszy niż jakikolwiek niedźwiedź, ma dłuższy, puszysty ogon i jasne pasy na bokach.

Z borsukiem łączy go krępa budowa i przynależność do łasicowatych, ale borsuk ma na pysku podłużne czarno-białe pasy biegnące od nosa przez oczy, a jego futro jest siwe, nie brunatne. Borsuk nie ma też jasnych pasów po bokach tułowia.

Ludy północy od dawna cenią futro rosomaka do obszywania kapturów. Powód jest praktyczny: para z oddechu nie osadza się na jego włosie w postaci szronu tak łatwo, jak na innych futrach, a to, co się osadzi, daje się strzepnąć. Kaptur nie zamarza więc wokół twarzy.

Głównym problemem gatunku jest dziś zanikanie głębokiej, utrzymującej się do późnej wiosny pokrywy śnieżnej. Samica kopie w niej norę, w której rodzi młode, i bez takiego schronienia nie jest w stanie ich odchować. Do tego dochodzą konflikty z hodowcami reniferów i bardzo rozległe terytoria, których zwierzę potrzebuje.