Puma jest smukła, umięśniona i świetnie skacze — potrafi wyskoczyć kilka metrów w górę i daleko w przód. Poluje samotnie, z zasadzki, głównie na jelenie i inne ssaki.

Choć puma jest wielkim kotem, nie potrafi ryczeć jak lew czy tygrys. Zamiast tego mruczy — zupełnie jak duży kot domowy — a także gwiżdże, syczy i wydaje przeraźliwe krzyki.

Puma nie ma żadnego wzoru — jej sierść jest jednolita, płowa albo szarawa, jaśniejsza na brzuchu. Odbija się to w łacińskiej nazwie gatunku, która znaczy dosłownie jednobarwna. Ciemne pozostają tylko koniuszek ogona, tylna strona uszu oraz obwódka wokół pyska.

Głowa jest niewielka i okrągła jak u kota domowego, a ogon bardzo długi i gruby, sięgający ponad połowę długości ciała. Tylne nogi są wyraźnie dłuższe i mocniejsze od przednich, co daje sylwetkę uniesioną z tyłu i tłumaczy, skąd biorą się jej skoki.

Młode pumy wyglądają inaczej niż rodzice: rodzą się gęsto cętkowane, z pręgowanym ogonem i niebieskimi oczami. Wzór blednie w ciągu pierwszego roku życia. Kocięta bywają przez to brane za młode jaguary albo ocelota.

Dorosłą pumę myli się z kolei z lwicą, zwłaszcza na zdjęciach bez skali. Rozstrzyga geografia — puma żyje wyłącznie w Amerykach — a także ogon: puma ma go dłuższego i zakończonego czarną plamą zamiast czarnej kępki włosów.

Puma zajmuje większy obszar niż jakikolwiek inny lądowy ssak obu Ameryk: spotyka się ją od Kanady po Patagonię, w lasach, na pustyniach i wysoko w Andach. Ta rozpiętość zrodziła mnóstwo lokalnych nazw i sprawia, że ten sam gatunek bywa opisywany, jakby był kilkoma różnymi zwierzętami. Osobną historią jest puma florydzka, która przetrwała w tak małej liczbie, że trzeba było dowieźć zwierzęta z Teksasu, by odbudować populację.

W Ameryce Północnej pumy bytują też na obrzeżach wielkich miast, gdzie największym zagrożeniem są dla nich drogi i odcięcie od reszty populacji. Nad autostradami w Kalifornii buduje się z tego powodu przejścia dla zwierząt. Spotkanie z człowiekiem zdarza się rzadko: puma unika ludzi i zwykle wycofuje się niezauważona.