Dingo wygląda jak zgrabny, rudobrązowy pies. Poluje samotnie albo w niewielkich stadach na króliki, gryzonie, ptaki i większą zdobycz. Świetnie radzi sobie zarówno na pustyni, jak i w lesie.

W przeciwieństwie do psów domowych dingo rzadko szczeka. Częściej wyje — długim, przeciągłym głosem porozumiewa się ze stadem i wyznacza swoje terytorium.

Dingo ma sylwetkę zgrabnego, średniej wielkości psa o prostym grzbiecie i długich nogach. Futro jest najczęściej rudopiaskowe, ale zdarzają się osobniki czarne z podpalaniem oraz kremowobiałe. Uszy zawsze sterczą — dingo nie ma uszu opadających, tak częstych u psów domowych.

Głowa jest szersza, a pysk bardziej klinowaty niż u psa podobnej wielkości. Nadgarstki i szyja są wyjątkowo giętkie: dingo potrafi obrócić głowę znacznie dalej niż zwykły pies i posługiwać się przednimi łapami niemal jak dłońmi, co pomaga mu otwierać zamknięcia i wspinać się po ogrodzeniach.

Największym problemem jest odróżnienie dingo od mieszańca z psem domowym. Zwierzęta te wyglądają bardzo podobnie, a różnice sprowadzają się do szczegółów budowy czaszki i proporcji, więc pewne rozstrzygnięcie daje dopiero badanie materiału genetycznego.

Bliskim krewnym dingo jest pies śpiewający z Nowej Gwinei — nazwany tak od niezwykłego, modulowanego wycia. Oba zwierzęta wywodzą się od tych samych psów, które przybyły do Australii i Nowej Gwinei razem z ludźmi tysiące lat temu.

Przez środek Australii biegnie płot dingo, jedno z najdłuższych ogrodzeń świata, ciągnące się przez tysiące kilometrów. Zbudowano je, by nie dopuścić dingo na południowo-wschodnie pastwiska owiec. Skutek jest widoczny do dziś: po dwóch stronach płotu roślinność i liczebność zwierząt roślinożernych wyraźnie się różnią.

Dingo jest w Australii zwierzęciem spornym. Hodowcy owiec traktują go jak szkodnika, a przyrodnicy jako największego drapieżnika kontynentu, który ogranicza liczbę zdziczałych kotów i lisów. Osobnym problemem jest dokarmianie dingo przez turystów — zwierzęta tracą wtedy ostrożność i zaczynają być groźne.