Panda wielka to czarno-biały niedźwiedź z górskich lasów Chin. Choć należy do drapieżników, żywi się niemal wyłącznie bambusem i musi zjadać go ogromne ilości.

Żeby wygodnie trzymać łodygi, ma przy łapie specjalne wyrostki działające jak dodatkowy kciuk. Pandy są rzadkie i chronione, a dzięki staraniom ludzi jest ich coraz więcej.

Czerń i biel są u pandy rozłożone zawsze tak samo: czarne są uszy, obwódki wokół oczu, wszystkie cztery łapy oraz pas biegnący przez barki i grzbiet, reszta jest biała. Ogon, wbrew częstemu przekonaniu, też jest biały i bardzo krótki.

Głowa jest duża i okrągła, bo mieści potężne mięśnie żuchwy. Zęby trzonowe są szerokie i płaskie, przystosowane do miażdżenia twardych łodyg, a nie do cięcia mięsa. To właśnie wielkie mięśnie policzkowe nadają pandzie tę pyzatą sylwetkę, z której jest znana.

Panda mała, zwana też czerwoną, nie jest bliską krewną pandy wielkiej. To znacznie mniejsze zwierzę o rudym futrze i długim, pręgowanym ogonie, należące do zupełnie innej rodziny. Wspólne mają w zasadzie tylko upodobanie do bambusa i część nazwy — i to ta mniejsza nosiła ją pierwsza.

Sylwetka pandy wielkiej bywa też mylona z niedźwiedziem himalajskim, który ma jasny znak na piersi. U niedźwiedzia himalajskiego jest to jednak pojedyncza jasna litera V na ciemnym tle, a nie kontrastowy podział całego ciała na białe i czarne pola.

Prawie wszystkie pandy pokazywane w ogrodach zoologicznych świata są własnością Chin i przebywają za granicą na czasowej umowie. Młode urodzone poza Chinami również do nich należą i po kilku latach wracają. Zwyczaj przekazywania pand innym państwom bywa nazywany dyplomacją pandy.

Panda stała się też symbolem ochrony przyrody — to ona widnieje w znaku największej międzynarodowej organizacji zajmującej się ratowaniem gatunków. Jej ochrona polega dziś głównie na odtwarzaniu górskich lasów bambusowych i łączeniu izolowanych fragmentów, żeby zwierzęta mogły się między nimi przemieszczać.