Lis przylądkowy

Lis przylądkowy to smukły, nocny lis suchych terenów południowej Afryki. Duże uszy pomagają mu wyłapywać ciche odgłosy zdobyczy w ciemności.

Za dnia odpoczywa w norze, a nocą rusza na łowy. Jest wszystkożerny — łapie owady i gryzonie, ale nie pogardzi też owocami i padliną.

Lis przylądkowy jest smukły i lekko zbudowany, o cienkich nogach i wąskim pysku. Grzbiet ma srebrzystoszary, jakby przyprószony, a boki, nogi i pysk płoworude — kontrast między tymi dwiema barwami jest jego najbardziej charakterystyczną cechą.

Uszy są duże, spiczaste i ustawione wysoko, a ich tylna strona jest ruda. Ogon jest długi i bardzo puszysty, ciemniejszy od reszty ciała i zakończony czarną kitą. Zwierzę nosi go zwykle nisko, a w biegu wyciąga poziomo do tyłu.

Na tych samych terenach żyje lis długouchy, który ma jeszcze większe uszy i również żywi się głównie owadami. Odróżnia go czarna maska na pysku oraz czarne nogi i ogon na tle płowego ciała, a przede wszystkim nietypowe uzębienie z bardzo dużą liczbą drobnych zębów.

Bywa też mylony z szakalem czaprakowym, z którym dzieli zasięg i srebrzysty grzbiet. Szakal jest jednak wyraźnie większy i masywniejszy, ma szerszy pysk, a jego srebrne siodło jest ostro odgraniczone od rudych boków, podczas gdy u lisa przylądkowego przejście jest łagodne.

Lis przylądkowy jest w Afryce Południowej regularnie zabijany przez hodowców owiec, obwiniany o zagryzanie jagniąt. Badania zawartości żołądków pokazują jednak co innego: jego pokarm to niemal wyłącznie owady, drobne gryzonie i padlina, a udział jagniąt jest znikomy.

Sprawę komplikuje to, że lis przylądkowy chętnie zjada padłe jagnięta, więc bywa przyłapywany przy zwłokach zwierzęcia, którego nie zabił. Prowadzone na farmach akcje trucia uderzają w niego szczególnie mocno, bo jest ciekawski i chętnie bada nowe zapachy.

Tam, gdzie pozwolono mu żyć, przynosi hodowcom realną korzyść, ograniczając liczbę gryzoni i szarańczaków niszczących pastwiska. W kilku rejonach Afryki Południowej prowadzono kampanie wyjaśniające tę różnicę, opierające się właśnie na badaniach jego rzeczywistego jadłospisu.